“ไป่เชียนเชียน เจ้ากำลังจะไปทางไหนกันนะ?”
เสียงพูดเยาะเย้ยเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมดังขึ้นฉับพลัน
ห่างออกไปสิบจั่วเบื้องหน้า ร่างสีขาวปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ขวางทางไว้พอดี
ชายหนุ่มยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง มุมปากเฉียบรอยยิ้มเลือนราง แต่ดวงตากลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งบึงหนาว
สีหน้าไป่เชียนเชียนเปลี่ยนไปทันที รูม่านตาหดเกร็ง สติดลับก้าวถอยหลังไปหลายก้าว
“หลินเป่ยเฉิน เจ้าตั้งใจจะทำอะไร!”
น้ำเสียงสั่นเครือ กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักทันที ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความระแวง
นางมิได้คิดเลยว่าจะได้พบหลินเป่ยเฉินที่แห่งนี้
“อย่ากลัวไป เราแค่อยากได้คะแนนสักหน่อยจากตัวเจ้าเท่านั้น”
หลินเป่ยเฉินมองท่าทีตื่นตระหนกของนาง รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นบนใบหน้า
“เจ้าอย่างคิดลวงลาม!”
น้ำเสียงของไป่เชียนเชียนสั่นงันงก ร่างถอยหลังไปอีกหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว กระบี่ในมือกอดแน่นไว้ระดับอก
ความคิดในเมล็ดสมองหมุนเวียนรวดเร็ว ครุ่นคิดหาหนทางหนีรอด
แต่ชายหนุ่มเบื้องหน้านี้พลังลึกล้ำมิอาจวัด ความเร็วยิ่งเหนือกว่าคนทั่วไป หากนางตัดสินใจหนี คงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
ชั่วขณะนั้นนางได้แต่สวดมนต์ในใจ ขอให้ศิษย์พี่น้องของวังปิดดวงจันทร์มาถึงโดยเร็ว มิฉะนั้นนางอาจยังมีโอกาสรอดเส้นเล็กบางเส้นหนึ่ง
“เณรน้อย อย่าว่ากันว่าเราไม่ให้โอกาสเจ้า”
มุมปากหลินเป่ยเฉินเฉียบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตากวาดมองร่างนางอย่างไม่ยี่หระ “ถ้าเจ้าเต้นรำยั่วยวนสักชุด เต้นจนเราลุกเป็นไฟ นั่นแหละเราอาจพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า”
“ว่าอะไรนะ!”
ไป่เชียนเชียนตาโต เต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ