“ไป่อวี่เฉินแห่งสำนักเมฆาเขียวคนนั้น มีของจริงนะ คะแนนขึ้นเร็วอย่างน่าตกใจ”
“หลี่ชิงเฉิงคนนั้นก็ฝีมือดีไม่เบา ระดับขั้นดูท่าจะไม่สูงนัก แต่พลังรบกลับแกร่งเหลือเชื่อ”
“ดูท่าสำนักเมฆาเขียวคราวนี้มาเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี คราวนี้อาจได้หลุดพ้นจากการรั้งท้ายตารางก็เป็นได้”
ผู้ชมนอกห้วงลับพากันอภิปรายกันระงม ทุกคนล้วนพูดถึงผลของการประลองใหญ่
ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ไป่อวี่เฉิน หวั่นชิง หลิ่วหงหวน ซูชิงไต้ และเลิงหนิงชวงทั้งห้ารวมตัวกันอยู่ ร่วมมือกันล่าสัตว์มายาตัวยักษ์
ทั้งห้าประสานกันราวร่างเดียวกัน เข้าถอยเป็นจังหว่ บีบสัตว์มายานั้นจนแน่นิ่ง
ทุกคราเมื่อสัตว์มายาใกล้ตาย พวกนางจะเผื่อมือพร้อมกันโดยไม่ต้องพูดตกลง ยกความสุดท้ายให้ไป่อวี่เฉินเป็นผู้ปิดชีพด้วยกระบี่
สัตว์มายาล้มลงพร้อมเสียงบดขยี้ คะแนนเหนือเศียรของไป่อวี่เฉินสั่นไหวอีกครา เพิ่มขึ้นอีก 5 แต้ม
“อวี่เฉิน เมื่อการประลองใหญ่ครั้งนี้จบลง อาจารย์ย่อมรู้แน่ว่าเจ้าคืออัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมที่สุดตัวจริง”
เลิงหนิงชวงก้าวเข้ามาข้างไป่อวี่เฉิน ดวงตาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งในวันว่าง กลับเจือรอยอ่อนหวานลงบ้าง
“ใช่แล้ว”
ซูชิงไต้ก็ก้าวเข้ามา สายตาตกอยู่บนร่างไป่อวี่เฉิน น้ำเสียงอ่อนโยน
“อวี่เฉินคือผู้ยอดเยี่ยมที่สุดในพวกเรา ย่อมไม่ใช่ที่เปรียบของผู้บำเพ็ญขั้นปฐพีลี้ลับอย่างหลินเป่ยเฉินคนนั้น”
“ศิษย์พี่สาม ศิษย์พี่สี่ วางใจเถิด”
ไป่อวี่เฉินเงยหน้าขึ้น มองดูใบหน้าคุ้นเคยเหล่านี้ แววอบอุ่นพราวในดวงตา “การประลองครั้งนี้ ข้าจะพิสูจน์ต่ออาจารย์ให้เห็นว่า ข้า ไป่อวี่เฉิน ย่อมไม่แพ้หลินเป่ยเฉิน”