นอกห้วงลับ แสงสว่างไหลวาบขึ้นพลัน
ร่างของไป่เชียนเชียนสะดุดล้มลงกับพื้น
นางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว อกสั่นแรงหอบหายใจโพลง ความหวาดกลัวของผู้รอดชีวิตจากความตายเดือดพล่านอยู่ในดวงตา
พอสงบจิตใจได้บ้าง นางก็รีบตรวจดูคะแนนของตนทันที แต่เมื่อเห็นตัวเลขนั้น เบ้าตาก็หดตึงขึ้นทันที
เหลือเพียง 160 คะแนนเท่านั้น
ในชั่วเวลาเพียงแค่นั้น กลับหายไปครึ่งหนึ่งราวกับถูกฉกไป!
ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นสู่ยอดศีรษะ ไป่เชียนเชียนโกรธจนตัวสั่นระริก เกือบจะบ่นอุบาสว่า แต่คำพูดถึงปลายลิ้น นางกลับรู้สึกได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่มองมาจากรอบข้าง ดั่งเข็มเล็ก ๆ ปักแทงเข้าที่ร่าง
สายตาเหล่านั้นซับซ้อนยากจะแยกแยะ มีทั้งความเห็นใจ ความสมเพช ท่าทีดูตลกเป็นเรื่องเล่น เยาะเย้ยที่รอดูตกน้ำของผู้อื่น และความผิดประหลาดที่บรรยายไม่ถูก ทำให้นางรู้สึกอึดอัดไม่สบายทั้งร่าง
จิตใจไป่เชียนเชียนสะดุดหวิว นางหันหน้ากลับไปมองอย่างลนลาน สู่กระจกมายาที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
วินาทีถัดมา สีหน้าของนางซีดจากราวกระดาษ แล้วคราแก้มกลับแดงระเรื่อขึ้นด้วยความอับอาย
ที่แท้ ทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้วงลับ คนภายนอกกลับมองเห็นได้ชัดเจนผ่านกระจกมายาทั้งหมด!
การกระทำของนางในห้วงลับเมื่อครู่ นางคิดว่าเป็นความลับที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
แม้จะอับอายขายหน้าเพียงใด ก็ยังปลอบใจตัวเองได้ว่า ไม่มีใครเห็นอยู่ดี เสียหน้าก็เสียแต่ในห้วงลับ
แต่คนที่มานับหมื่นในที่นี้ กลับเห็นกันครบทุกคน!
ท่าเต้นที่ยั่วเย้าของนางเมื่อครู่ ท่วงท่าหยิ่งผยองอันเยื้องกราย แม้แต่สีหน้าอันแม้แต่เล็กน้อยที่สุด ก็ถูกสายตาทุกคู่ดูดกลืนไปจนหมดสิ้น ไม่มีทางหลบเลย!
“หึ่ง……”
ไป่เชียนเชียนรู้สึกศีรษะว่างเปล่าโบ๋ ความอับอาย ความโกรธ ความอัปยศ และความเกลียดชัง ดั่งคลื่นน้ำที่กั้นเขื่อนขาด พวยพุ่งเข้าแทรกซ้อนในดวงใจ เกือบจะกลืนกินนางทั้งเป็น