ชั่วขณะนั้นเอง แสงเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของมู้จิ้นเยว่ ชายหญิงจับจุดอ่อนอันเล็กน้อยของจี้เสวียนหยวนได้แม่นยำ
กระบี่ในมือนางเปลี่ยนเป็นแสงสีรุ้งพุ่งผ่านอากาศ ดุจงูพิษที่สะสมพลังมายาวนาน แทงทะลุไหล่ของจี้เสวียนหยวนในพริบตา!
“เชี้ยอย่างนี้...!”
เลือดแดงสะพัดกระจายดุจน้ำพุ ย้อมแดงครึ่งตัวเสื้อมังกรของเขา
จี้เสวียนหยวนแสยะหน้าด้วยความปวดทุรนทุราย ร่างถอยหลังไปไม่ต่ำกว่าสิบเจ้าหลังด้วยแรงเหวี่ยง ไหล่ที่ปวดระวีงทำให้เขาหลั่งเสียงครางในลำคอ
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ตงฟางมู่เสวี่ยก็คว้าโอกาสที่หายยากนี้ ร่างหายไปดุจปีศาจ กระบี่เฉือนผ่านแขนของเขา
ในที่ที่คมกระบี่ผ่าน เลือดพรึ่บท่วมแขนทั้งสองข้าง หยดลงตามปลายนิ้ว เรียงเป็นเส้นเลือดกลางห้วงอากาศ
“สินนักบุญ! เราจะฆ่าพวกแม่งเงียะสองคนนี้ให้ได้!”
จี้เสวียนหยวนโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำดุจวิญญาณบ้าคลั่ง ท้องอกลุกลนด้วยเจตจำนงสังหารมหาศาล
เขาฝืนให้จิตใจสงบ แต่ความอัปยศจากการที่องค์ฮองเฮาทรยศยิ่งถูกเพลิงบรรจุจุดติด แข่งขันกับเหตุผลของเขา จะกดทับไว้ก็ไม่มีวางหลุด
หนึ่งชั่วโมงเมื่อยามนั้น เขาโชดิทะยานดุจปีศาจบ้าเลือด แผลงมือบุกปะทะทั้งสองสาว ทุกกระบวนทุกฝีมือล้วนโหดเหี้ยมดุจสวรรค์พิฆาต มิได้คิดแลกชีวิตทั้งเป็นและทั้งตาย
พลังวิญญาณรูปมังกรสีทองคำรามตะการ แทบจะริดอากาศโดยรอบให้ขาดสองทลาย
อีกด้านหนึ่ง การต่อสู้ของหลินเป่ยเฉินกับจี้อู๋เต้าก็เข้าสู่ขอบขั้นสูงสุดเหมือนกัน
ทั้งสองร่างเปื้อนเลือดทั้งเนื้อทั้งตัว ผ้าแพรถูกเฉือนจนขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าร่างกายมองดูเป็นสีเลือดแทรกฝุ่นทราย สู้กันจนตาแดงก่ำไปคนละข้าง
แสงกระบี่และแรงฝ่ามือพันเกลียวกันอย่างบ้าคลั่ง พลังวิญญาณกับเจตฆาตปะทะกันอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ปะทะกันล้วนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นแทบแสบแก้วหู
พื้นดินโดยรอบถูกระเบิดจนกลายเป็นหลุมเป็นบ่อนับไม่ถ้วน เศษหินกระเด็นกระจาย มวลฝุ่นควันมืดมิด
ชั่วขณะนั้น แสงเย็นวาบในดวงตาหลินเป่ยเฉินพรึ่บขึ้น เขาฉวยจุดอ่อนตอนที่จี้อู๋เต้าพละกำลังเก่าหมดสิ้นสลาย พลังใหม่ยังไม่ถือกำเนิด