"กวาดล้างสมรภูมิ แหวนมิติกับถุงเก็บสมบัติทั้งหมด รวบรวมมาให้ครบ"
หลินเป่ยเฉินยืนอยู่กลางแดนบ่ายเลือด เสียงก้องไปด้วยแอรกมาตราอันสูงส่ง
บริพาราทั้งหมาร่วมกันรับอาสา แล้วลงมือค้นหากันทั่วสมรภูมิ ค่อย ๆ ดึงแหวนมิติขึ้นจากร่างเย็นชืดของศพทีละวง
ฝ่ายมหาเสนาบดีซือถูหนานนำศิษย์อีกไม่กี่คน เดินเงียบ ๆ เก็บสรีระของเพื่อนร่วมสำนักที่จากไป
ท่านปิดดวงตาของศพทุกสิ่ง เรียบร้อยเสื้อครุยที่ขาดรุ่มร่าม ท่วงท่าอ่อนโยนราวกับปลอบเด็กน้อยที่หลับใหล
พระหัตถ์ซ้ายของท่านขาดขาดไปแล้ว บาดแผลท่วมท้นด้วยผ้าแพร่ชุบเลือด แต่ยังคงทนยืนหยัด ไม่ยอมพักผ่อน
ฝ่ายบาดเจ็บพยุงกันไปมา ขากระฉอกเดินไปทางสำนักเมฆาเขียว
บ้างก็หมดแขน บ้างก็ขาพิการ บ้างก็เลือดนองทั้งกาย แต่ก็ยังกัดฟันก้าวเดินไปทีละก้าว
หลินเป่ยเฉินนำพามู้จิ้นเยว่ หลี่ชิงเฉิง และตงฟางมู่เสวี่ย เดินทวิลืบกลับสู่สำนักเมฆาเขียว
มาไกล สายตานับหมื่นแปดพันจับตามองหลินเป่ยเฉิน มีทั้งริศนา การบูชา ความสั่นสะเทือน และความไม่น่าเชื่อ
"ศิษย์พี่หลินนี่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน! ทั้งสมุหาจักราและศิษย์พี่หลี่ชิงเฉิงต่างเป็นสตรีของท่าน บัดนี้กระทั่งมเหสีเป่ยเสวียนก็ยังได้ครองคู่ด้วย..."
ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งแห่งสำนักเมฆาเขียวแหงนหน้า ดวงตาท่วมท้นด้วยการบูชา
"นั่นมเหสีแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนเชียวนะ! มารดาแห่งแผ่นดิน กลับคว้าให้ได้โดยศิษย์พี่หลินด้วย!" อีกคนลั่นลิ้นชม ดวงตาท่วมด้วยริศนา
"เจ้าก็ไม่ดูซิว่าศิษย์พี่หลินเป็นผู้ใด? นั่นคือมหาปัญญาแห่งดินแดนเหนือที่หมื่นปีหาได้ยาก! บุรุษเช่นนี้ สตรีตนใดจะไม่ยินยอม?"
"ถูกแล้วถูกแล้ว! ข้าถ้าเป็นหญิง ย่อมยินยอมอยู่เคียงศิษย์พี่หลินเช่นกัน!"
เสียงสนทนาแล่นสลับกันไปมา ก้องกัมวิจรยามค่ำ
สายตาทุกสายที่มองหลินเป่ยเฉิน ล้วนแล้วแต่ประกอบด้วยการบูชาโดยไม่ปิดบัง
ราตรียามหล่นมา สมรภูมิก็ได้รับการทำความสะอาดจนสิ้นสุด
จี้จ้านเทียนเดินเข้ามาเฝ้าหน้าหลินเป่ยเฉิน ส่งมอบแหวนมิติและถุงเก็บสมบัติทั้งหมดที่รวบรวมมา