ในช่วงวันต่อมา หลินเป่ยเฉินทุ่มเทความสนใจทั้งหมดลงไปในการฝึกซ้อมศิษย์แห่งสำนักเมฆาเขียว
เขาแบ่งศิษย์ออกเป็นกระบวนทัพต่าง ๆ สอนด้วยความอดทนว่าจะจัดกระบวนกองทัพอย่างไร จะให้ช่วยเหลือกันอย่างไร และจะอาศัยพลังแห่งแผนการบดข่มศัตรูที่เหนือกว่าด้วยจำนวนน้อยอย่างไร
ก้าวหน้าถอยหลังมีระเบียบ รุกและรับมีจังหวะ รวมพลังของทุกคนเข้าเป็นหนึ่งเดียว ก่อกำลังรบที่มหาศาลยิ่งกว่าการรวมพลังของแต่ละคนเข้าด้วยกันเสียอีก
พร้อมกันนั้น หลินเป่ยเฉินยังกลั่นยาพิษขึ้นมามากมาย แจกจ่ายให้ศิษย์ในสังกัดตุนไว้ใช้ต่อสู้ศัตรูในยามวิกฤต
ยาพิษเหล่านี้ไร้สีไร้กลิ่น แต่พิษร้ายกากยิ่ง เพียงกระทบเลือดย่อมต้องชีวิต พอเพียงที่จะทำให้ผู้บำเพ็ญที่ต่ำกว่าขั้นถามมายาสูญเสียกำลังรบในทันที
นอกจากนี้ เขายังสั่งให้ศิษย์แห่งหอหลอมอาวุธกลั่นลูกศรไม่หยุดทั้งกลางวันกลางคืน ชุบปลายศรด้วยพิษเถื่อนแล้วมอบให้ศิษย์ที่ระดับขั้นต่ำกว่า เพื่อใช้โจมตีจากระยะไกลอยู่แนวหลัง
เมื่อถึงเวลานั้น สายฝนศรจะแผดปกคลุมแผ่นดิน ทำลายศัตรูได้อย่างถึงชีวิต
ทุกสิ่งอย่างกำลังเตรียมพร้อมอย่างเข้มข้น
หน้าประตูภูเขาแห่งสำนักเมฆาเขียว ธงศึกสะบัดพลิ้วดังวูบวาบ บรรยากาศอบอวลไปด้วยแรงฆาต
ทุกคนจมอยู่ในความตึงเครียด กำลังรอคอยสงครามมหากาพย์ครั้งนี้
ล่วงเลยมาโดยไม่รู้ตัว ผ่านไปอีกสามวัน
เพื่อรับมือกับกองทหารเกราะดำแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน หลินเป่ยเฉินส่งสารสั่งการฉีเหวินหลง หลิงชางลาน และล่าโชวชุ่ย ให้ระดมกำลังหนุนฝีมือดีของแต่ละสำนักมารวมไว้ที่สำนักเมฆาเขียวทั้งหมด
ชั่วขณะนั้น ธงของสำนักเมฆาเขียว วังปิดดวงจันทร์ หอหมื่นกระบี่ และสำนักค้อนสวรรค์ เกียดขึ้นพร้อมหน้าหน้าประตูภูเขา สะบัดไสวไปทั่ว
ผู้บำเพ็ญกว่าสิบหมื่นคนมารวมพร้อมพรั่ง แม้จะไม่เป็นระเบียบแน่นแฟ้นเท่ากองทหารเกราะดำ แต่ก็แผ่พลังอันไม่เกรงกลัวต่อความตาย ยิ่งใหญ่ตระการตา
อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพมหาศาลแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนที่กำลังมาถึง เหล่าชุมนุมชนยังคงถูกม่านเมฆหมอกมืดมัวคลุมใจ