สามวันต่อมา ผู้นำระดับสูงของสามสำนักใหญ่ก็ได้รับการรักษาบาดแผลจนหายสนิท ใบหน้ากลับมามีเลือดฝาดขึ้นบ้าง
หลินเป่ยเฉินเรียกฉีเหวินหลง ล่าโชวชุ่ย และหลิงชางลานเข้ามายืนเบื้องหน้า กล่าวว่า “สามคนเจ้า จงเดินทางกลับสำนักของตนทันที รีบยึดอำนาจภายในสำนักทั้งหมดไว้ในมือโดยเร็วที่สุด”
ดวงตาของเขากวาดมองทั้งสามราวกับคมดาบน้ำแข็ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่มีใครโต้แย้งได้ “จดจำไว้ หากมีใจคิดกบฏแม้เพียงครึ่งเม็ด ผลที่จะตามมาเป็นอย่างไร เจ้าทั้งสามคงรู้ดี”
“ข้าทั้งสามขอรับองค์คำสั่ง!”
ทั้งสามสะท้านวาบทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะลังเลเพียงน้อยนิด รีบก้มหัวรับอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงไม่กล้าอ้อยอิ่ง รีบออกเดินทางจากสำนักเมฆาเขียวในคืนนั้นเอง
ส่วนจี้จ้านเทียนนั้นถูกเก็บไว้ที่สำนักเมฆาเขียว
ระดับขั้นของเขาได้ถึงขั้นถามมายาชั้นที่ 7 ณ บัดนี้ เขาคือคมดาบที่คอยออกจากฝักทุกเมื่อในมือของหลินเป่ยเฉิน การให้เขาอยู่ที่นี่ย่อมปกป้องความปลอดภัยฝั่งนี้ได้โดยตรง
ตลอดวันที่ผ่านมา หลินเป่ยเฉินพามู้จิ้นเยว่และหลี่ชิงเฉิงอยู่ในมิติหงเมิ่งเพื่อบำเพ็ญอย่างเงียบงัน
การปราบสามสำนักใหญ่ครั้งนี้ ทำให้ได้ทรัพยากรมหาศาลมาเป็นสอยเป้ง มากพอจะรองรับการบำเพ็ญทะลวงขอบเขตอย่างหนักหน่วงครั้งหนึ่งของเขา
เขาตั้งใจจะเสียบทันจังหวะ หลอมทรัพยากรเหล่านี้ให้กลายเป็นพลังที่จับต้องได้ทั้งหมด
หลินเป่ยเฉินรู้ดียิ่งกว่าใคร มีเพียงพลังที่เข้มแข็งอย่างพูดไม่ได้เท่านั้น ที่จะปกป้องคนรอบข้างได้อย่างแท้จริง
ครั้งหนึ่งเคยเฝ้ามองซูชิงเสวี่ยล่มสลายเพื่อช่วยชีวิตตน กลายเป็นแสงประกายนับพันนับล้านกระจายหายไปในสายลมยามค่ำริมลำน้ำ
เคยเฝ้ามองหลิ่วอวินซีถูกตระกูลลากตัวพาไป
เคยเฝ้ามองฟงจิ่วเกอเดินทางจากไปสู่มิติพิภพที่สูงศักดิ์กว่า
ทุกอย่างเหล่านั้นกลายเป็นแผลในใจที่ถูกเผาไหม้ไม่มีวันเลือนหาย
ดังนั้นครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมให้คนรอบข้างต้องรับความเจ็บปวดแม้แต่เสี้ยวเดียวอีกต่อไป
....................................