“ศิษย์น้องหลิน ตอนนี้สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก”
“ศิษย์ของสำนักเมฆาเขียวเราถูกศิษย์จากสำนักอื่นลอบโจมตีจนตกรอบไปหลายคนแล้ว ต่อจากนี้เจ้าต้องระวังตัวให้ดี”
หวั่นชิงก้าวออกมาหนึ่งก้าว น้ำเสียงแฝงความหนักอึ้ง “พวกนั้นจงใจเลือกลงมือกับคนที่อยู่ลำพัง ถ้าเจ้าเดินทางอยู่ตามลำพัง ความเสี่ยงย่อมมหาศาล”
“ขอบพระคุณศิษย์พี่ใหญ่ที่เตือนสติ ข้าจะระวังตัวเอง” หลินเป่ยเฉินพยักหน้าเบา ๆ
“ศิษย์น้องหลิน ข้ามีความคิดหนึ่ง”
เลิงหนิงชวงเอ่ยขึ้นทันใด แววตาสาดผ่านรอยเจตนาที่ซ่อนเร้นอย่างเชื่อมโยงกันยาก
“ความคิดอะไร?”
คิ้วหลินเป่ยเฉินขมวดเล็กน้อย เงยหน้ามองนาง
“ศิษย์น้องหลินดูสิ ระดับขั้นของเจ้าต่ำกว่า ถึงเพียงขั้นปฐพีลี้ลับชั้นห้า”
เลิงหนิงชวงเคาะคอเบา ๆ ทำท่าทีราวกับเอาใจใส่ประโยชน์ของหลินเป่ยเฉินแท้จริง
“ต่อจากนี้เจ้าอาจถูกกำลังจากสำนักอื่นลอบโจมตี หากโชคร้ายถูกกำจัดจนตกรอบ คะแนนจะถูกปล้นไปครึ่งหนึ่ง ความเสียหายย่อมมหาศาลทีเดียว”
เลิงหนิงชวงหยุดคำเล็กน้อย สายตาชำเลืองมองไปยังไป่อวี่เฉินโดยเจตนา
“ข้าเห็นว่า ไม่เท่าทำอย่างนี้ ให้อวี่เฉินเป็นผู้กำจัดเจ้าเสียเลย ด้วยเช่นนี้คะแนนครึ่งหนึ่งของเจ้าจะไปตกอยู่ในมือเขา”
“ด้วยระดับขั้นและความเร็วของอวี่เฉิน ย่อมฝ่าฟันถึงรอบสุดท้ายแน่นอน เมื่อเช่นนั้นสำนักเมฆาเขียวเราอาจรอดพ้นจากการจมอยู่อันดับท้ายสุดได้”
คำพูดเพิ่งจบลง บรรยากาศรอบด้านก็แข็งค้างชั่วขณะ
“หมายความว่า ให้ข้ายอมให้ศิษย์พี่ไป่กำจัดข้า?” หลินเป่ยเฉินได้ยินดังนั้น แววตาเย็นลงทันที
“ศิษย์น้องหลิน อย่าพูดอย่างนั้นสิ”
เลิงหนิงชวงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ที่นี่คือแดนมายา ไม่มีใครตายจริงหรอก แต่ถ้าถูกคนนอกสังหาร คะแนนจะไปตกอยู่ในมือผู้อื่นฟรี ๆ น่าเสียดายนัก”