“ให้เจ้าเถอะที่มายั่วโมโหข้า!”
“ให้เจ้าเถอะที่มาแสร้งวิ่งเก้งกับข้า!”
“ชว่ะ ชว่ะ ชว่ะ.......”
ทุกครั้งที่กระบี่ฟันลงมา ก็พาดพังหมอกเลือดสีแดงฉานขึ้นมา เสียงร้องครวญครางของเฮ่อจื่อเทาที่เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมทุกที ก้องกัมปนาทอยู่ท่ามกลางป่าเขาอันเงียบสงัด
เมื่อถึงท้ายที่สุด ร่างของเฮ่อจื่อเทาแทบไม่เหลือผิวหนังส่วนที่สมบูรณ์สักแห่ง รอยแผลจากกระบี่นับพันนับหมื่นปกคลุมทั่วทั้งร่าง
เลือดนองโชดมชโดม น่าหวาดหวั่นหนักหนา
เฮ่อจื่อเทานอนแน่นิ่งอยู่กลางแอ่งเลือด แม้แรงจะร้องครวญก็ไม่เหลือแล้ว เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบา ดวงตาทั้งคู่ที่เหลืออยู่มีเพียงความกลัวที่ซึมลึกถึงไขกระดูก และความสิ้นหวังอย่างแท้จริง
ในที่สุด กระบี่ฟันลงเป็นทีป เก้าร้อยเก้าสิบเก้า
หลินเป่ยเฉินเก็บกระบี่ยืนตระหง่าน ยังคงสง่างามเหนือกว่าเช่นเดิม มองมองร่างไร้รูปร่างที่เปื้อนเลือดเนื้อราวกับซากศพบนพื้นอย่างเย็นชา
“ถึงเวลาจบแล้ว”
เขาค่อย ๆ ชูกระบี่ขึ้นช้า ๆ ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังลำคอของเฮ่อจื่อเทา
เฮ่อจื่อเทาลำบากเชิงศีรษะขึ้นอย่างทรมาน ดวงตาหม่นหมองมองแสงกระบี่เย็นเยียบนั้น ภายในมีทั้งความกลัว ความสิ้นหวัง ความแค้นเคียด และเงาอ่อนของการหลุดพ้นที่แทบจะจับต้องได้
“ที่ดีที่สุดอย่ามายุ่งกับข้าอีก ไม่เช่นนั้น.......ข้าจะสังหารทั้งตระกูลเจ้า.......”
แสงกระบี่วาบผ่านพริบตา
ลำคอของเฮ่อจื่อเทาถูกเฉือนขาดอย่างแม่นยำ ร่างของเขากลายเป็นประกายแสงระยิบระยับ สลายหายไปจากห้วงลับโดยสิ้นเชิง
ชั่วขณะถัดมา ในเขตชมการต่อสู้ด้านนอก ร่างของเฮ่อจื่อเทาปรากฏขึ้นใหม่อีกครั้ง
ใบหน้าของเขาซีดเผือดดั่งกระดาษ ร่างสั่นสะท้านยิ่งกว่ากระบอกไม้ระคน หน้าผากเปียกปอนไปด้วยเหงื่อเย็น ดวงตามัวมนสลาย แม้แต่ทิศทางยังไม่ทันฟื้นจากความเจ็บปวดและความหวาดกลัวเมื่อครู่