“ศิษย์น้องหลิน ถ้าเจ้าไม่ยอมสละคะแนน ก็จบกันแค่นี้เถิด”
ไป่อวี่เฉินมองหลินเป่ยเฉินด้วยแววตาเย็นชา แล้วหันไปกล่าวกับหวั่นชิงกับพวก “ศิษย์พี่ใหญ่ เราไปกันเถิด”
“หลินเป่ยเฉิน เจ้าจงระวังตัวเถิด”
หวั่นชิงจ้องมองหลินเป่ยเฉินอย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงเย็นยิ่งกว่าเดิม “หากเพราะความบกพร่องของเจ้า ทำให้สำนักเมฆาเขียวของข้าพลงลงอันดับท้าย เจ้าย่อมเป็นบุรุษอาชญากรแห่งอนุชนร้อยชั่วอายุ”
“หวั่นชิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือกัน?”
แววตาของหลินเป่ยเฉินเย็นเยียบลงทันที “ข้าลงแข่งการประลองใหญ่เพื่อสำนัก ถ้าสำนักพลงลงท้าย จะไปเกี่ยวอะไรกับข้า?”
หลินเป่ยเฉินชี้หน้านาง ด่าทอโดยไม่ประหยัดถ้อยคำ “มีความสามารถก็ไปคว้าชนะเลิศให้ดูสิ! เอาความผิดมาโยนให้ข้ารับ นี่มันความสามารถอะไรกัน?”
“อันธพาล!”
หวั่นชิงโกรธจนทั้งร่างสั่นงัน สีหน้ามืดมนสุดขีด “เจ้ากล้าด่าข้า?”
“หญิงร้ายกาจ ชายชาตาหนาไม่เพียงด่าเจ้าเท่านั้น วันนี้ยังจะตบเจ้าให้ตายอีกด้วย!”
แววตาฆ่าฟันเปล่งประกายวาบในดวงตาหลินเป่ยเฉิน ร่างของเขาหายวับจากที่เดิมทันที!
ชั่ววูบถัดมา เขาปรากฏตัวตรงหน้าหวั่นชิง มือขวาชูสูงขึ้น แล้วฟาดฝ่ามืออย่างรุนแรงเข้าที่อกของนาง!
ฝ่ามือนี้รวดเร็วปานสายฟ้า แรงปะทะคมกริบ แม้แต่อากาศยังส่งเสียงระเบิดแหลมคม!
เมื่อหน้ากากถูกฉีกขาดไปแล้ว เขาย่อมไม่จำเป็นต้องเก็บหน้าให้อีกฝ่ายอีกต่อไป
เขาอดทนกับท่าทางเหยียบหยิบของพวกนี้มานานพอแล้ว วันนี้ต้องทำให้พวกมันรู้ว่าหนักแค่ไหน