“รีบดูสิ! คนจากสำนักเมฆาเขียวมาแล้ว!”
ไม่รู้ใครในฝูงชนตะโกนขึ้นมาเสียงหนึ่ง ชั่วขณะนั้นเองก็จุดประกายความฮือฮาของทั้งสนาม
สายตานับไม่ถ้วนพร้อมเพรียงกันเหลียวมองไปยังทางเข้าลานประลอง เต็มไปด้วยความสงสัย ความคาดหวัง และแววของการค้นหา
“อันไหนกันคือหลินเป่ยเฉิน?”
“องค์นั้นที่ใส่เสื้อผ้าขาว! ใช่แล้ว ก็องค์นั้นแหละ!”
“หน้าตาก็สง่างามดีนี่ แต่ดูไปก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ ระดับขั้นท่าทางจะเพิ่งขั้นปฐพีลี้ลับชั้นเจ็ดเอง?”
“เจ้ารู้อะไร! แม้ระดับขั้นของมันจะต่ำ แต่พลังรบกลับแข็งแกร่งเหลือเชื่อ! รอบแรกเมื่อครู่ มันตัวคนเดียวเลี้ยบบดฝ่ายเทพบุตรขั้นสวรรค์ลี้ลับไปหลายคน!”
“ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน! ทั้งเย่อูวั๋งแห่งหอกระบี่ไท่อี้ ซ่งจิงหานแห่งลัทธิยมโลก และเจียงเหนียนซือแห่งวังปิดดวงจันทร์ แม้แต่องค์หญิงลำดับ 19ยังตกอยู่ในมือของมันทั้งหมด!”
“บ้าน่า เกินจริงเกินไปแล้วกระมัง”
ฝูงชนพากันส่งเสียงซุบซิบ สายตาเลื่อนไปมาบนร่างของหลินเป่ยเฉิน มีทั้งความสงสัย ความเลื่อมใส และในดวงตาของเหล่าเทพบุตรหนุ่มไม่น้อยก็เปี่ยมด้วยความไม่พอใจชัดเจน
พวกเขาไม่เชื่อว่าผู้บำเพ็ญวรรณะปฐพีลี้ลับจะมีความสามารถถึงเพียงนั้น
หลังจบรอบแรก นามของหลินเป่ยเฉินยังเลื่องลือไปทั่วทั้งดินแดนเหนือ
วรรณะปฐพีลี้ลับชั้นห้า ปลิดชีพบุตรศักดิ์สิทธิ์ขั้นสวรรค์ลี้ลับชั้นสาม ด้วยแรงของคนเดียวดึงสำนักเมฆาเขียวจากท้ายตารางขึ้นมาจนได้ที่สอง สงครามบันทึกเช่นนี้เหลือเกินคาด เรียกว่าไม่อยากถูกจับตามองก็เป็นไปไม่ได้
ณ บัดนี้ เขาได้กลายเป็นตำนานในใจของเหล่าหนุ่มสาวนับไม่ถ้วน ทุกก้าวย่าง ทุกการเคลื่อนไหว ย่อมดึงดูดสายตาของผู้คนโดยธรรมชาติ
หลินเป่ยเฉินเดินผ่านฝูงชน สีหน้าเรียบนิ่ง มองสายตาเหล่านั้นทั้งเจาะจงทั้งตั้งคำถามด้วยความไม่ใส่ใจ