“วันนี้ คือการประลองจัดอันดับรายบุคคลแห่งการประลองใหญ่แห่งดินแดนเหนือ!”
จี้จ้านเทียนเคาะคอเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงดังไกลว่า “บัดนี้ ข้าพเจ้าจะกล่าวกฎของการประลองใหญ่แก่ทุกท่าน จงตั้งใจฟังให้ดี”
เขาหยุดชั่วอึดใจ สายตากวาดผ่านฝูงชนมืดมนข้างล่างเวที น้ำเสียงหนักแน่น “ทุกท่านล้วนเป็นผู้บำเพ็ญ ครั้งเมื่อก้าวขึ้นสู่เวทีศึกเป็นตายนี้ ดาบกระบี่ไร้ดวงตา ชะตาเป็นตายอยู่ที่สวรรค์กำหนด”
“หากเห็นชัดว่าสู้เทียบกันไม่ได้ ข้าพเจ้าแนะนำให้ยอมแพ้ทันที เพียงแค่เปล่งวาจายอมแพ้ ผู้แข็งแกร่งแห่งราชวงศ์ก็จะออกปกป้องทันที”
“แต่ถ้าหากยังเกร็งไม่ยอมแพ้ แม้ถูกฆ่าตาย ก็ต้องโทษชะตาตนเอง”
น้ำเสียงของจี้จ้านเทียนหนักแน่นเยือกเย็น เปี่ยมด้วยความหมายที่ไม่อาจขัดเกล้า “กฎง่ายดาย ยอมแพ้ มีชีวิต ไม่ยอมแพ้ ถึงแก่ความตาย”
เมื่อคำพูดสิ้นสุดลง คนทั้งเวทีขนลุกพลันขึ้นในใจ หลายคนเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
กฎข้อนี้ ช่างเป็นการเปิดเผยเรื่องเป็นตายให้ประจักษ์ต่อสายตาทุกคนเสียจริง
จี้จ้านเทียนกล่าวต่อไปว่า “การประลองจัดอันดับครั้งนี้ มีผู้เข้าร่วมทั้งสิ้น 50 คน ผู้แทนราชวงศ์ 10 คน เป็นตัวท็อปที่ได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบสองโดยตรง”
“แรกเริ่ม ให้ศิษย์จากสี่มหาสำนักลงประลองกัน คัดหาสิบอัจฉริยะแห่งสำนัก”
“สุดท้าย อัจฉริยะสิบคนนี้จะต้องประลองกับอัจฉริยะสิบคนแห่งราชวงศ์ เพื่อชิงตำแหน่งชนะเลิศสูงสุดของการประลองครั้งนี้!”
“การประกาศกฎสิ้นสุดแล้ว หลังผ่านไปหนึ่งตำลึง การจัดอันดับจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!”
เมื่อคำพูดจบลง เสียงโห่ร้องอันกึกก้องปะทุขึ้นทั่วสนาม อารมณ์ที่สะสมมาถูกจุดประกายขึ้นทันที คลื่นเสียงอึกทึกเสียจนเกือบจะพลิกหลังคาลานประลอง
หลินเป่ยเฉินยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน สายตากวาดมองร่างอ้วนกลมบนแท่นสูง แล้วหันไปมองไป่อวี่เฉินที่อยู่ข้างกายซึ่งหน้าเนื้อแดนดำแทบขบฟันสลาย มุมปากจึงโค้งงอขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น