“ศิษย์น้องเป่ยเฉิน การประลองจัดอันดับรายบุคคลครั้งนี้ มีความมั่นใจเพียงใด”
ขณะนั้นเอง เสียงใสหวานดังก้องขึ้น
เห็นหลี่ชิงเฉิงก้าวเท้าเบาหวิวเดินมา
วันนี้นางสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ชายผ้าพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว เอวบางราวกิ่งหลิว ใบหน้างดงามเกินจริง
แสงรุ่งสางตกกระทบร่างนาง ราวกับทาสีทองอร่ามบาง ๆ ทั่วทั้งตัว งามดั่งเทพธิดาที่ก้าวออกจากภาพวาด
“ข้าจะกล้าพูดถึงความมั่นใจอันใด ตราบใดที่ติดสิบอันดับแรกได้ก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว” หลินเป่ยเฉินแย้มยิ้มอ่อนน้อมถ่อมตน
“ด้วยฝีมือของเจ้า การติดสิบอันดับแรกเป็นเรื่องแน่นอน ถ้าโชคดีกว่านี้หน่อย อาจพุ่งเข้าห้าอันดับแรกก็ได้”
หลี่ชิงเฉิงเดินมายืนข้างกาย ดวงตางามเปล่งรอยยิ้มจริงใจ
“ขนาดนั้นไม่ง่ายหรอก”
หลินเป่ยเฉินยิ้มส่ายหัว สายตากวาดไปยังหลี่ชิงเฉิง แววประหลาดใจผ่านไป “แต่ว่าศิษย์พี่ชิงเฉิง ระดับขั้นของนางดูจะเพิ่มพูนขึ้นอีกแล้วสินะ”
เขารับรู้ได้ชัดเจนว่า คลื่นพลังวิญญาณบนร่างหลี่ชิงเฉิงแกร่งกล้าขึ้นกว่าเจ็ดวันก่อนหลายส่วน
เพียงเจ็ดวันสั้น ๆ นางกลับฝ่าฟันขั้นได้อีก จากขั้นที่สองของขั้นสวรรค์ลี้ลับก้าวสู่ขั้นที่สาม
หญิงสาวที่ดูบริสุทธิ์น่ารักเช่นนี้ ความเร็วในการบำเพ็ญกลับน่าสะพรึงเช่นนี้
จากจุดสูงสุดของขั้นปฐพีลี้ลับ มาสู่ขั้นที่สองของขั้นสวรรค์ลี้ลับ จนถึงทุกวันนี้คือขั้นที่สาม ทุกก้าวล้วนเร็วจนต้องแหงนมอง
อัจฉริยภาพเช่นนี้ เรียกว่าน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุดก็ไม่ผิด
หลี่ชิงเฉิงถูกเขาจ้องมองจนเขินอาย แก้มก่อกลายแดงระเรื่อง พยักหน้าเบาลง “ศิษย์น้องเป่ยเฉินชมเกินไปแล้ว ระดับขั้นเล็กน้อยของข้า จะเทียบเจ้าได้อย่างไร”
ทั้งสองคุยกันไปพลางรอศิษย์คนอื่นอย่างใจเย็น บรรยากาศง่าย ๆ อบอุ่น ต่างจากกระแสน้ำใต้ผิวน้ำที่หมุดหม่นอยู่ทั่วเรือนหลังโดยสิ้นเชิง