ผู้อาวุโสผู้กำกับวินัยค่อย ๆ คลี่แผ่นหยกในมือ กระแอมเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงดังฟังชัดว่า:
“ศิษย์ผู้เข้าร่วมประลองสิบคนที่เจ้าสำนักคัดเลือกด้วยตนเอง ได้แก่ มู่หรงเจี๋ย อวิ๋นหวั่นชิง หลิ่วหงหวน ซูชิงไต้ ไป่อวี่เฉิน ฟ่านเซียวเหยา จั่วเลิงเซียว จงหวั่นเถา หลี่ชิงเฉิง และหลินเป่ยเฉิน!”
ทันทีที่ชื่อสุดท้ายถูกเอ่ยขึ้น ลานกว้างทั้งลานก็ระเบิดเสียงฮือฮา
“อะไรนะ? หลินเป่ยเฉิน?!”
“เขามีสิทธิ์อะไร? เพิ่งเข้าสำนักมาได้ไม่นานเองไม่ใช่หรือ?”
“นั่นสิ! ศิษย์พี่หยุนกับศิษย์พี่ไป่ยังพอว่า แต่หลินเป่ยเฉินเป็นแค่ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักไม่ถึงปี มีคุณสมบัติอะไรถึงได้ครองโควตา?”
“ข้าไม่ยอมรับ!”
“ข้าก็ไม่ยอมรับ!”
เสียงตั้งคำถามดังซัดขึ้นราวคลื่น ยิ่งระลอกยิ่งสูง แทบจะพลิกลานกว้างทั้งลานให้คว่ำ
สายตานับไม่ถ้วนที่เปี่ยมด้วยความตกตะลึง ความไม่เข้าใจ และความโกรธ ต่างพากันจับจ้องไปยังร่างในชุดขาวท่ามกลางฝูงชน
บางคนมองด้วยความริษยาอย่างไม่ปิดบัง บางคนก็ดูท่าทางกำลังรอดูเรื่องสนุกอย่างสะใจ แต่คนส่วนใหญ่กลับมีสีหน้าเหลือเชื่อ
ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักไม่ถึงปี มีสิทธิ์อะไรถึงได้เหนือกว่าศิษย์เก่ามากมาย แล้วครองโควตาเข้าร่วมประลองอันล้ำค่าไปได้?
หลินเป่ยเฉินมีสีหน้าสงบนิ่ง เพียงยืนอยู่กับที่อย่างเงียบ ๆ ไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างแม้แต่น้อย
บนแท่นสูง มู้จิ้นเยว่นั่งอย่างสง่างาม ณ ที่ประธาน ใบหน้างามล้ำไม่เผยความรู้สึกใด ๆ
ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าของเลิงหนิงชวงพลันเขียวคล้ำ
นางกำมือทั้งสองข้างแน่นจนแทบจิกเข้าเนื้อ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความเดือดดาล
นางไม่เคยคิดเลยว่าอาจารย์จะยอมให้หลินเป่ยเฉินเข้าร่วมประลอง แทนที่จะให้นางซึ่งเป็นศิษย์สายตรงไป
หลังจากเอ่ยชื่อทั้งเก้าคนจบ นางก็เฝ้ารอชื่อของตนด้วยความคาดหวัง ทว่าชื่อสุดท้ายที่ถูกเอ่ยกลับเป็นสามคำว่า หลินเป่ยเฉิน