หลินเป่ยเฉินก้าวออกจากเรือนของมู้จิ้นเยว่ ในที่สุดร่างกายก็ผ่อนคลายและยืดตรง เขาถอนหายใจยาวเหยียด ทว่าระหว่างคิ้วยังคงมีความกระอักกระอ่วนหลงเหลืออยู่หลายส่วน
ภาพเมื่อครู่นี้ช่างน่าอึดอัดเกินไปจริง ๆ
หากคืนนี้ไม่ได้สวมอาภรณ์ที่หลวมพอ เกรงว่าเขาคงต้องขายหน้าต่อหน้าผู้คนเป็นแน่
พอนึกถึงตอนที่อุ้มอาจารย์ไว้เมื่อครู่ ร่างกายกลับมีปฏิกิริยาผิดปกติขึ้นมาโดยควบคุมไม่ได้ ในใจก็พลันบังเกิดความกลัดกลุ้มระคนสำนึกผิด
นั่นคืออาจารย์เชียวนะ!
คนที่เขาเคารพและยกย่องจากก้นบึ้งของหัวใจ!
เขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนั้นต่ออาจารย์ในช่วงเวลาแบบนั้นได้อย่างไร?
“บัดซบ! ข้าคิดเช่นนั้นกับอาจารย์ได้อย่างไร ช่างเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!”
หลินเป่ยเฉินยกมือตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง สีหน้าเผยความรู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย
แต่ภาพเมื่อครู่กลับผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างห้ามไม่อยู่
ใต้แสงจันทร์ ใบหน้ายามหลับใหลของอาจารย์สงบนิ่ง อ่อนโยนดุจสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ
ยามนางเอนซบอยู่บนอกเขา ความนุ่มนวลอบอุ่นที่ส่งผ่านเนื้อผ้า เค้าโครงราง ๆ ตรงคอเสื้อที่แหวกออกเล็กน้อย และกลิ่นหอมละมุนที่วนเวียนอยู่ปลายจมูก
“ข้าบ้าไปแล้วหรือ เหตุใดยังคิดถึงเรื่องนั้นอีก!”
หลินเป่ยเฉินส่ายศีรษะอย่างแรง รีบโคจรพลังวิญญาณภายในกาย พยายามข่มความว้าวุ่นที่ก่อตัวขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
เมื่อกลับถึงที่พัก เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง หิ้วถังน้ำเย็นมาราดลงบนศีรษะทันที
สายน้ำเย็นเยียบไหลผ่านเส้นผม ซึมเปียกอาภรณ์ พาความร้อนรุ่มบนผิวกายไปหลายส่วน อีกทั้งยังช่วยให้สมองที่สับสนแจ่มใสขึ้นเล็กน้อย
เขาพิงขอบถังน้ำ มองแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมานอกหน้าต่าง แววตาค่อย ๆ ซับซ้อนขึ้น
ความรู้สึกที่มีต่ออาจารย์ ดูเหมือนจะมาถึงจุดที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกแล้ว
แต่นางคืออาจารย์นะ!
เป็นอาจารย์เพียงวันเดียว ก็เป็นมารดาไปชั่วชีวิต ความเคารพที่มีต่อผู้อาวุโสนี้หนักยิ่งกว่าขุนเขา