“หลินเป่ยเฉิน!”
ต้วนสุ่ยหลิวตวาดด้วยความโกรธ เจตนาสังหารในดวงตาแทบจะแปรเป็นรูปธรรม น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเดือดดาล “เจ้าทำลายชิงอี วันนี้ข้าจะใช้เลือดของเจ้าชดใช้หนี้เลือดนี้!”
สิ้นเสียง ขวานยักษ์ในมือเขาก็ถูกยกขึ้นสูง พลังวิญญาณบนคมขวานพลันพวยพุ่ง แสงสีทองเจิดจ้าจนแทบแสบตา
“ลงมือเถิด”
หลินเป่ยเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย ในแววตายังมีความดูแคลนที่ยากสังเกตอยู่เล็กน้อย “เจ้ามีโอกาสเพียงครั้งเดียว”
“เจ้าหนุ่มโอหังนัก! รับความตายไปเสีย!”
แววตาดุร้ายของต้วนสุ่ยหลิวพลันปะทุขึ้น พลังวิญญาณทั่วร่างพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ขวานยักษ์ในมือเปล่งแสงทองเจิดจ้า ฟาดลงตรงศีรษะหลินเป่ยเฉินด้วยอานุภาพประหนึ่งผ่าฟ้าดิน!
ขวานนี้รวบรวมทั้งวิชาที่เขาฝึกฝนมาทั้งชีวิตและระดับขั้นทั้งหมดเอาไว้ ทุกแห่งที่คมขวานกวาดผ่าน อากาศล้วนถูกฉีกเป็นเสี่ยง ส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู
ค่ายกลคุ้มกันรอบเวทีประลองพลันส่องแสงเจิดจ้า เห็นได้ชัดว่ากำลังต้านทานคลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวนี้อย่างสุดกำลัง จึงพอจะป้องกันไม่ให้มันแผ่กระจายลงไปด้านล่างเวทีได้
เบื้องล่างปั้นประลอง ศิษย์นับไม่ถ้วนสีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน ลมหายใจพลันสะดุด
“อานุภาพช่างแข็งแกร่งนัก!”
“พลังของขวานนี้ เกรงว่าผู้บำเพ็ญขั้นปฐพีลี้ลับขั้นสูงสุดทั่วไปยังยากจะรับมือ!”
“คราวนี้หลินเป่ยเฉินคงเคราะห์ร้ายมากกว่าดีแล้ว!”
เสียงอุทานและเสียงถอนใจดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ศิษย์ไม่น้อยที่สนิทสนมกับต้วนสุ่ยหลิว หรือไม่ชอบหน้าหลินเป่ยเฉิน ต่างเผยรอยยิ้มสะใจออกมา
ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับขวานที่ราวกับจะทำลายฟ้าดิน หลินเป่ยเฉินยังคงยืนอยู่กับที่ ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย