หลินเป่ยเฉินเห็นดังนั้น ร่างก็เบาหวิว วินาทีนั้นพุ่งเข้าสู่เงามืดของเรือน กดข่มลมหายใจจนถึงขีดสุด กลืนหายไปกับรัตติกาล
ไป่อวี่เฉินเดินออกจากห้อง แล้วกวาดสายตากวาดตรวจลานบ้านอีกวงรอบอย่างเป็นระวัง เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จึงปีนกำแพงกระโดดออกไป โลดแล่นหายไปในความมืดมิด
หลินเป่ยเฉินไม่รีบตาม แต่ยังซุ่มอยู่ในที่มืดอีกชั่วครู่ จนแน่ใจว่าหญิงสาวนั้นจากไปเสียสนิท จึงเงียบ ๆ ปีนออกจากกำแพงบ้าน แล้วสืบเสาะตามทิศทางที่ไป่อวี่เฉินจากไป
เป้าหมายของเขาชัดเจน นั่นคือปลิดชีพไป่อวี่เฉิน และชิงน้ำนมศักดิ์สิทธิ์ปฐพีมา
แต่ที่นี่ก็คือใจกลางเมืองหลวง หากปลุกเสียงกองทหารรักษานครขึ้นมา ยุ่งยากใหญ่หลวงแน่นอน
หลินเป่ยเฉินควักหน้ากากดำธรรมดาหนึ่งใบออกจากมิติแห่งหนึ่งสวมขึ้น แล้วหยิบฉลององค์ดำชุดหนึ่งสวมทับร่าง
หน้ากากบังบนครึ่งหน้า เผยเพียงดวงตาและปาก ช่วยปิดบังตาคนได้พอดี
ไล่ตามไปราวหนึ่งตะเกียง ร่างของไป่อวี่เฉินปรากฏขึ้นที่ปากตรอกด้านหน้า
เขาเดินรีบรี่ ชัดว่ารีบกลับไปยังเรือนสำราญราชวัง
พอไป่อวี่เฉินเดินผ่านตรอกร้างที่ไม่มีผู้คน ดวงตาหลินเป่ยเฉินเปล่งแสงเย็นเยียบ ร่างพุ่งทะยานดุจปีศาจร้าย ดาบดำธรรมดาในมือสอดออกจากฝักทันที พลังกระบี่คมกริบผ่าเผยรัตติกาล จรดหัวใจด้านหลังของไป่อวี่เฉิน!
กระบี่หนึ่งนี้ เขาแผ่สาระสำคัญของเคล็ดกระบี่เหนือเมฆออกมาเต็มที่ มุ่งหวังสังหารในหนึ่งตะบึง!
ไป่อวี่เฉินก็แท้จริงเป็นอัจฉริยะชั้นแนวหน้า ณ วินาทีที่หลินเป่ยเฉินเปิดมือ ขนทั้งร่างของเขาพาดขึ้น ความรู้สึกถึงภัยอันรุนแรงห่อหุ้มทั่วร่างชั่วขณะ!
ไม่ทันคิด เขาสอดดาบย้อนกลับไปโดยไม่หันหลัง!