ช่วงเวลาเดียวกันนั้น หอกระบี่ไท่อี้ ลัทธิยมโลก และวังปิดดวงจันทร์ กำลังเร่งระดมผู้อาวุโสชั้นสูงของสำนักมารวมตัวกันอย่างเงียบงัน
พายุใหญ่ที่เล็งต่อสำนักเมฆาเขียวกำลังจะถล่มลงมา
ภายในมหาศาลาสลัว แสงเทียนสั่นไหว ส่องประกายเงาสามร่างที่แววตาต่างกันคนละแบบ
"ท่านทั้งหลาย คราวนี้ขอเพียงจับมีดมู้จิ้นเยว่กับหลี่ชิงเฉิงมาได้ ดินแดนส่วนใหญ่ของสำนักเมฆาเขียวก็จะตกเป็นของพวกเรา"
แววตาฉีเหวินหลงเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น นิ้วท่วมทีลงบนแผนที่อย่างหนักหน่วง
"มู้จิ้นเยว่คนนั้นฝีมือไม่ธรรมดา จะจับตัวมีดนางมานั้น คงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก"
คิ้วล่าโชวชุ่ยขมวดมุ่นด้วยความกังวล นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบา ๆ
นางปะทะกับมู้จิ้นเยว่มาแล้วหลายครั้ง ย่อมรู้ดีว่าฝีมือของหญิงผู้นั้นลึกเหลือประมาณ
แม้สามสำนักรวมกัน ก็อาจไม่มีความมั่นใจเต็มสิบ
"วางใจเถิด หากจับนางไม่ได้จริง บุรุษแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนย่อมลงมือเอง"
มุมปากหลิงชางลานโค้งขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ย ทรงตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเชื่อมั่น
"ด้วยบุรุษเป่ยเสวียนออกมาเป็นแนวหน้า ข้าก็วางใจได้"
ล่าโชวชุ่ยพยักหน้า ความกังวลในเบ้าตาสลายไปราวครึ่งหนึ่ง
ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนหากลงมือแล้ว แม้มู้จิ้นเยว่จะมีสามหัวหกแขนก็ช่วยตัวเองไม่ได้ หนีรอดได้ก็ยาม
"คงจัดเช่นนี้ พวกเราจงเร่งระดมกำลังให้เร็วที่สุด อย่าเผลอให้เขามีเวลาเตรียมตัวเด็ดขาด"
น้ำเสียงฉีเหวินหลงจริงจัง สายตากวาดผ่านใบหน้าทั้งสอง
"วางใจ บุรุษแห่งลัทธิยมโลกข้าระดมพร้อมมาแต่แรกแล้ว"
หลิงชางลานใบหน้าเรียบนิ่ง ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ