หลินเป่ยเฉินใช้เวลาสองวัน ในที่สุดก็สร้างม่านพลังคุ้มครองภูเขาอันแกร่งกล้าไว้รอบสำนักเมฆาเขียวจนสำเร็จ
เห็นเขายืนอยู่หน้าประตูเมืองบนภูเขา มือทั้งสองจับอาคม ความคิดเอื้อนไป เศษส่วนของม่านแสงไร้รูปลรายก็คลุมยอดเขาเมฆาเขียวทั้งลูกไว้ในพริบตา
ม่านแสงไหลเวียนดุจระลอกน้ำ ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์ ส่องให้ยอดเขาทั้งลูกงดงามดั่งแดนเทพ
หลี่ชิงเฉิงเกิดความสงสัย จึงทดลองก้าวเข้ามาจากภายนอก แค่แตะต้องม่านแสงนั้นเบา ๆ พลังอ่อนโยนแต่ปฏิเสธไม่ได้ก็ดันนางกลับออกมา ร่างถูกสะเทือนจนสะบัดถอยไปกว่าสิบจังก้าจึงหยุดตัวได้
"เป่ยเฉิน ม่านพลังคุ้มครองภูเขานี่แข็งแกร่งเกินหน้าไปแล้ว!"
ดวงตาของหลี่ชิงเฉิงเต็มเปี่ยมด้วยความตกตะลึง มือถูกสะเทือนจนชา นางจึงเขย่าแขนของตนเบา ๆ
นางน่ะแม้ระดับขั้นถึงขั้นสวรรค์ลี้ลับชั้นเก้า แท้จริงกลับสะเทือนม่านแสงนั้นแม้แต่เส้นเดียวไม่ได้กระนั้นหรือ?
"ม่านพลังนี้รับมือผู้บำเพ็ญขั้นถามมายาชั้นห้าได้เท่านั้น หากสูงกว่านั้นก็คงต้านไว้ยาก"
หลินเป่ยเฉินส่ายศีรษะอย่างอนุญาติไม่ได้
แท้จริงเขายังมีอาคมอันเกรียงไกรกว่านี้อีกมาก แต่ด้วยวัตถุบูชาไม่เพียงพอ จึงพอจะสร้างค่ายกลคุ้มครองภูเขาอันต่ำต้อยแบบนี้ไว้เท่านั้น
แต่แม้แต่ม่านพลังอัน "ต่ำต้อย" ในปากเขานี้ หากมองทั่วทั้งดินแดนเหนือก็นับเป็นหนึ่งเดียวไร้ผู้ใดเสมอเหมือน
เพียงพอที่จะทำให้พวกที่ปรารถนาในสำนักเมฆาเขียวอยู่ตลอดมา ชนจนศีรษะแตกเลือดไหล
"เป่ยเฉิน การรักษาค่ายกลนี้ให้คงอยู่ คงต้องใช้หินวิญญาณมิใช่น้อยสินะ?"
มู้จิ้นเยว่เอ่ยถาม แววตาวิตกกังวลผ่านขึ้นในดวงตาชั่วขณะ