“อาจารย์ ท่าน.......”
หลินเป่ยเฉินอ้าปากจะพูด แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใด
มู้จิ้นเยว่พิงไหล่เขาเบา ๆ เส้นผมดั่งน้ำตกไหลยาวลงมา ส่งกลิ่นหอมอ่อนโยนอบอวล
สายตานางมองไปยังขอบฟ้าไกลโพ้น เสียงกล่าวเรียบนิ่งไร้คลื่นลม “ชายที่เลิศเลอย่อมไม่เคยขาดสตรีรายรอบ”
“ตราบใดที่ในใจเจ้ามีข้าอยู่ แม้รายล้อมด้วยสตรีนักหลายคน ข้าก็ไม่ถือสา”
นางหยุดเสียงสักครู่ มุมปากเลิกเงยขึ้นน้อย ๆ เป็นรอยยิ้มบางเบา “แล้วอีกอย่าง หญิงสาวอย่างชิงเฉิงก็เลิศเลอจริง ๆ แถมยังมีใจให้เจ้า อย่าได้ทำให้นางผิดหวัง”
หัวใจของหลินเป่ยเฉินอบอุ่นขึ้นมาทันใด เขาประคองนางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เอาคางแตะที่ยอดผมของนาง ดวงตาเปี่ยมล้นด้วยความรัก “อาจารย์ ที่ได้ท่านมาอยู่เคียงข้าง คือสิ่งที่ข้าขอบพระคุณที่สุดในชีวิตนี้”
มู้จิ้นเยว่พิงอยู่ในอ้อมกอดนั้น ได้ยินเสียงหัวใจเต้นของเขาที่แน่วแน่ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ไม่กล่าววาจาใด เพียงแต่ยื่นมือออกไปจับมือของเขาไว้เบา ๆ
นิ้วทั้งสิบเกี่ยวกันแนบแน่น ฝ่ามือซ้อนฝ่ามือ
ทั้งสองนั่งเงียบงันร่วมกันเช่นนั้น ไม่มีใครเอ่ยปากเพียงเอมื่องเวลาอันเงียบสงบที่หาได้ยาก
ระยะไกลด้านนั้น หลี่ชิงเฉิงล้างร่างเสร็จสรรพแล้ว เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดกระโน้นสะอาดใหม่
นางเงยหน้ามองดูรูปโฉมอันโดดเด่นของตนเอง ริมฝีปากแย้มเป็นรอยยิ้มที่พึงพอใจ
นางหันตัวกลับเตรียมเด่นกลับ แต่แล้วสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาสองเงาที่เกาะกอดซึ่งกันและกันจากระยะไกล ก้าวเท้าพลันหยุดค้าง
เขาประคองนางไว้ในอ้อมแขนเช่นนั้น นางพิงพักพิงอยู่ในอ้อมกอด ภาพนั้นสงบงดงามเหลือเกิน
หลี่ชิงเฉิงยืนนิ่งมองอยู่เกือบครู่ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ แล้วหันไปนั่งด้านอื่น มิได้เข้าไปรบกวน
ครั่นเวลาเคลื่อนผ่านเที่ยวชั่ว
หลินเป่ยเฉินลุกขึ้นยืน ขยับเข่าขั้วร่างสักเล็กน้อย แล้วประเดิมปลดระดับขั้นอันถูกผนึกไว้ภายในร่างของมู้จิ้นเยว่