เวลาล่วงเลยไปเจ็ดวันราวกับพริบตา
บินเต็มความเร็วมาเจ็ดวัน เรือลี้ลับก็มาถึงสำนักเมฆาเขียวในที่สุด ลงจอดมั่นคงบนลานจัตุรัสหน้าประตูภูเขา
เมื่อสามเงาร่างพุ่งลงจากเรือลี้ลับ ทั้งสำนักก็เดือดป่วนขึ้นทันที
“สมุหาจักรากลับมาแล้ว!”
“ใช่แล้ว! หลี่ชิงเฉิงกับหลินเป่ยเฉินก็มาด้วย!”
เหล่าศิษย์ผู้เฝ้าภูเขามองเห็นคนมาชัดก่อนใคร ตื่นเต้นจนน้ำเสียงเพี้ยน วิ่งโกยเข้าไปในสำนักเพื่อรายงานข่าว แล้วยังเด็ดเดี่ยวตะโกนเรียกคนบนลานจัตุรัส ใบหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความปลาบปลื้ม
ข่าวแพร่กระจายเหมือนมีปีก กวาดไปทั่วทั้งยอดเขาเมฆาเขียวภายในพริบตา
เหล่าศิษย์วางงานในมือแล้วแห่กันมายังลานจัตุรัส ใบหน้าล้วนปรากฏความตื่นเต้น
“สมุหาจักรา!”
มหาเสนาบดีซือถูหนานนำผู้อาวุโสทั้งปวงออกมารับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความดีใจ “ท่านกลับมาในที่สุด!”
“ช่วงนี้สำนักไม่เกิดเรื่องอะไรใช่หรือไม่?” มู้จิ้นเยว่พยักหน้าเบา ๆ กวาดสายตามองทุกคน
“สำนักทุกอย่างสงบสุขดี”
ซือถูหนานพยักหน้ารับ แล้วสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เผยความโกรธแค้นออกมา “เพียงแต่เมืองที่ชนะมาจากการประลองใหญ่นั้น ชนวังปิดดวงจันทร์ผลัดวันเลื่อนวันไม่ยอมส่งมอบ ทุกครั้งที่ส่งคนไปเจรจา พวกนั้นก็หาข้ออ้อนข้ออ้างรำพาย ต่อให้คนตาบอดก็เห็นได้ว่าตั้งใจไม่ยอมรับหนี้”
“เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบ” ดวงตามู้จิ้นเยว่แวบหนึ่งด้วยแสงหนาว “สักวัน จะทำให้พวกมันคายคืนมาพร้อมดอกผลทั้งคืบทั้งศอก”
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” ซือถูหนานลดเสียงลง เอียงตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเคร่งเครียด “คนของสามมหาสำนักช่วงนี้ก่อเรื่องวุ่นวายในเขตอำนาจของเราไม่หยุดหย่อน ไม่เพียงแย่งเหมืองหินวิญญาณของเราไปสองแห่ง ยังลอบสังหารศิษย์ที่ออกไปเดินทางทดลองฝึกฝนอีกด้วย”
“ช่วงนี้ยังไม่ต้องไปสนใจพวกมัน” คิ้วรูปใบหลิวของมู้จิ้นเยว่ขมวดเล็กน้อย ไตร่ตรองชั่วครู่ก่อนเอ่ย เสียงยังคงเรียบนิ่ง “สั่งการลงไป รวบศิษย์และทรัพยากรที่อยู่ภายนอกทั้งหมดกลับมา รวมกำลังปกป้องแกนกลางของสำนักเอาไว้”