ครึ่งชั่วยามผ่านไปในพริบตา
หลินเป่ยเฉินลุกขึ้นยืน ขยับไหล่ที่อึดอัดเกรียงเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ถอดเข็มทองออกจากร่างของหลี่ชิงเฉิงทีละเล่มอย่างระมัดระวัง
ทุกครั้งที่ถอดออกหนึ่งเล่ม นิ้วมือก็จะกดเบา ๆ ลงบนรอยเข็ม ดึงพลังวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ให้กลับเข้าสู่ตำแหน่งเดิม
เมื่อเข็มทองถูกถอดออกจนหมดสิ้น หลินเป่ยเฉินหยิบผ้าเช็ดตัวสะอาดชิ้นหนึ่งขึ้นมา เช็ดสิ่งสกปรกที่ซึมออกมาทางหลังของนางอย่างเบามือ
“ดีเกินหันนาก! ระดับขั้นของข้ากลับคืนมาแล้ว!”
หลี่ชิงเฉิงลืมตาขึ้น คลื่นพลังวิญญาณที่พลองกลับในร่างทำให้นางแฝงรอยยิ้มแสนดีใจไว้บนใบหน้า
นางลุกขึ้นยืนขยับร่างกาย รู้สึกทั่วทั้งร่างเบาสว่าง ดั่งปลดภาระน้ำหนักพันชั่ง กระทั่งลมหายใจก็ตื้นลึกสะดวกยิ่งขึ้น
“ศิษย์พี่ ตรง...ตรงนั้นของเจ้า ยังจำเป็นอีกหรือไม่...”
หลินเป่ยเฉินเอ่ยถามอย่างทดลอง สายตาโดยไม่รู้ตัวลอบแลบไปมองยังตำแหน่งหนึ่ง ก่อนรีบถอนกลับทันที
“แน่นอนว่าจำเป็น!”
หลี่ชิงเฉิงใบหน้าสวยแดงระเรื่อ แต่กลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ในเมื่อร่างกายถูกผู้ชายคนนี้เห็นจนหมดจดอยู่แล้ว แม้ให้เขานวดลุ่มอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นอะไร
คิดได้เช่นนั้น ความอายน้อย ๆ ในใจของนางกลับคลายจางหายไปบางส่วน
“ได้ งั้นเจ้านอนลงเถอะ ข้าจะนวดลุ่มให้เดี๋ยวนี้”
หลินเป่ยเฉินแสดงสีหน้าจริงจัง ดูน่าเกรงขามเหมือนแพ้อัจฉริยะผู้เลื่องชื่อ ปลอดโปร่งจากโลกีย์ไตร่ตรองทั้งปวง
แต่เสียงหัวใจที่เร่งเต้นของเขา กลับเผยความรู้สึกแท้จริงในตอนนี้ให้หมดจด