ใจกลางนครหลวง ณ ตำหนักลับหลังกำแพงลึก เปลวเทียนส่ายไหวตามลมอ่อน อากาศก่อตัวเป็นความอึดอัดหนักอึ้ง
บรรดาผู้อาวุโสแกนกลางแห่งลัทธิยมโลก หอกระบี่ไท่อี้ และวังปิดดวงจันทร์ ล้วนประชุมพร้อมหน้ารอบโต๊ะไม้แดงชั้นเลอ
"สำนักเมฆาเขียวคราวนี้กลับผุดขึ้นมาทีเดียวถึงสามอัจฉริยะที่จอกแจกเช่นนี้......"
ฉีเหวินหลงเป็นผู้แหกความเงียบเป็นคนแรก แววตาเย็นเยียบเปล่งประกายทรมาน "ถ้าปล่อยให้พวกมันเติบใหญ่ต่อไป ผลลัพธ์คงไม่อาจคาดเดา"
หลิงชางลานขมวดคิ้วแน่น ดวงตาจมอยู่ในหมอกหนา "ท่านประมุขฉีมีข้อคิดใด? ไม่ใช่จะนั่งรอความตายหรอกกระมล"
มุมปากของฉีเหวินหลงยกโค้ง เจตนาเหี้ยมเกรียมแลบออกมา "ข้าว่า เราต้องลงมือก่อนเสียก่อน ระหว่างที่ปีกของพวกมันยังไม่แข็งแรง จะได้ฟันดับทั้งหมดในรังเสียตั้งแต่ยังไม่ฟัก"
"เจ้าหมายความว่าจะสังหารเด็กทั้งสามนั่นแหง?" ล่าโชวชุ่ยแห่งวังปิดดวงจันทร์คิ้วตัดขมวดเล็กน้อย น้ำเสียงมีร่องรอยลังเล
ถึงนางยิ่งระแวงการผงาดของสำนักเมฆาเขียวก็จริง แต่การฆาตกรรมเปิดเผยเช่นนี้ก็ยังติดใจอยู่ไม่น้อย
"ถูกต้อง"
ฉีเหวินหลงพยักหน้าหนักหน่วง น้ำเสียงหนักแน่นปราศจากข้อกังขา "ต้องกำจัดอัจฉริยะทั้งสามให้ราบคาบเท่านั้น จะได้บีบดวงไฟการผงาดของสำนักเมฆาเขียวให้ดับลงตรงจุด"
"มิฉะนั้น ด้วยสวรรค์ที่พวกมันโชว์ในการประลองใหญ่ อีกไม่ถึงสิบปี สำนักเมฆาเขียวจะย่ำกระดูกของพวกเราแล้วขึ้นครองบัลลังก์สำนักทั้งปวงแห่งดินแดนเหนือ"
"ข้อเสนอนี้ ข้าเห็นด้วย" แสงเย็นเฉียบพลันแลบในดวงตาหลิงชางลาน น้ำเสียงเหมือนน้ำแข็ง "เด็กสกุลหลินนั่นสังหารศิษย์สายตรงของข้า หนี้เลือดนี้ ย่อมต้องใช้ชีวิตเช่นนั้นทวงคืน"
แต่ล่าโชวชุ่ยยังแสดงอารมณ์ลำบากใจ สะบัดหัวเบา ๆ "แต่มู้จิ้นเยว่มีระดับขั้นไม่ต่างจากพวกเรา ถ้าเราลงมือกับคนของนาง ด้วยนิสัยของนาง ย่อมตอบโต้อย่างบ้าคลั่ง"
“ข้ามีแผน!” ความตั้งใจฆ่าในดวงตาหลิงชางลานทวียิ่งขึ้น น้ำเสียงพลันเกรี้ยวกราดขึ้นทันที
"กล่าวมาให้ฟังสิ!" ฉีเหวินหลงร้อนรนถาม