เมื่อกลับเข้าห้องมาแล้ว หลินเป่ยเฉินล้างหน้าล้างตาเรียบง่าย จากนั้นเปลี่ยนเป็นฉลององค์ผ้าไหมสีขวัญข้าวที่สะอาดเอี่ยม ก่อนแผ่นเบา ๆ เปิดหน้าต่างออก
ลมราตรีชื่นใจยิ่งนัก แฝงกลิ่นอายชุ่มชื้นของพืชพันธุ์ไม้ ร่างของเขาแลบไปดังปุยล่องหน แล้วหลอมรวมเข้ากับรัตติกาลที่มืดมิด
แสงจันทร์ส่องราวสายน้ำ สาดส่องเงียบ ๆ เหนือศาลาและตำหนักของเรือนสำราญราชวัง เหนือดอกไม้ ต้นไม้ ภูผาและก้อนหิน ประดับด้วยแสงเงินครึ้มหมอก
หลินเป่ยเฉินย่างก้าวเบาหวิวดุ่งเงามืดในราตรี สัญชาตญาณคุ้นเคยพาเขาลัดผ่านเรียวระเบียงหลายแห่ง อีกไม่ช้าก็มาถึงหน้าห้องของมู้จิ้นเยว่ เคาะกระทั่งเบา ๆ สามครั้ง จังหวะสั้นกระชับเป็นแบบแผน
บานประตูเปิดเข้าโดยไร้เสียง หัตถ์ขาวโพลนดังหยกเลือดออกมาจากหลังประตู ดึงเขาเข้าไปอย่างแผ่วเบา
“เป่ยเฉิน อวี่เฉินเป็นอย่างไรถึงยังไม่กลับมา”
มู้จิ้นเยว่แต่งตัวด้วยฉลององค์นอนสีเรียบผ่อนกว้าง ผมดำพลิ้วปล่อยลงมาเหมือนน้ำตกหกบ่า ช่อผมยังคงเปียกอยู่บ้าง รอบกายลอยกลิ่นกล้วยไม้ที่แช่ตัวไว้จาง ๆ
นางนั่งอยู่ริมเตียง ใต้แสงเทียนรำไพเผยหน้างามที่หย่อนใจแฝงความเกียจคร้าน แต่เนตรงามกลับเจือความสงสัยเล็กน้อย
“อาจารย์ ศิษย์พี่องค์ห้าถูกองค์หญิงลำดับ 19ถูกพระเนตรเลือกไปแล้ว”
หลินเป่ยเฉินเดินไปนั่งข้างนาง ทำท่าถอดใจแล้วถอดหายใจยาว “จักรพรรดิแห่งเป่ยเสวียนได้พระราชทานอภิเษกสมรสด้วยพระองค์เอง คืนนี้เขาคงจะกลับมาไม่ได้แล้ว”
มู้จิ้นเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หน้างามเดิมผ่านความหนักใจเฉียดมา “เรื่องเป็นมาเช่นไรกันแน่ เล่ามาให้กระจ่างทีละประการ”
หลินเป่ยเฉินพยักหน้า แล้วเล่าเหตุการณ์ในพระราชวังวันนี้ออกมาอย่างตรงไปตรงมาไม่มีปิดบัง