หลินเป่ยเฉินเพิ่งกลับถึงจวนอ๋องเฉิน ก็เห็นซูชิงเสวี่ยยืนอยู่หน้าประตูจวน สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ เดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย คิ้วงามขมวดแน่น เห็นได้ชัดว่ารออยู่นาน
“เป่ยเฉิน! เจ้ากลับมาเสียที!”
เห็นร่างของเขา ซูชิงเสวี่ยก็รีบเข้าไปหา น้ำเสียงเร่งร้อน “เมื่อครู่เจ้าต่อยสิบสามองค์ชายที่หอการค้าเสวียนหวงมาหรือไม่”
หลินเป่ยเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย ยิ้มพลางว่า “ข่าวแพร่เร็วยิ่งนัก”
“ทั่วทั้งนครหลวงลือกันไปหมดแล้ว!”
ซูชิงเสวี่ยเห็นเขาไม่มีบาดแผลจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็อดถามต่อไม่ได้ “ตันเถียนของเจ้าไม่ใช่ว่าถูกทำลายหรือ เหตุใดจึงยังสู้หลินเป่ยเสวียนได้ เขาเป็นถึงขั้นหลอมปราณขั้นแปดนะ!”
“ก็แค่โชคดีเท่านั้น”
หลินเป่ยเฉินยิ้มกึ่งจริงกึ่งเท็จ “ในร่างยังหลงเหลือพลังวิญญาณอยู่บ้างที่ยังไม่สลายไป ประกอบกับข้าฉวยโอกาสโจมตี เขาตั้งตัวไม่ทัน ข้าจึงได้เปรียบ”
เวลานี้บำเพ็ญเพียรยังอ่อน ยังไม่ถึงเวลาเปิดเผยกำลัง การฟื้นคืนของตันเถียน ต้องปิดไว้ก่อนชั่วคราว
“ก็ได้” ซูชิงเสวี่ยครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ก็ไม่ถามต่ออีก เพียงน้ำเสียงแฝงแววจริงจัง “แต่หลังจากนี้ออกไปข้างนอก เจ้าต้องพาข้าไปด้วย!”
“ทราบแล้ว” หลินเป่ยเฉินยิ้มรับคำ หันหลังเดินไปยังเรือนของตน “ข้ากลับห้องก่อน อย่าเพิ่งรบกวนข้า”
“ใครอยากจะรบกวนเจ้ากัน!” ซูชิงเสวี่ยมองแผ่นหลังเขา พึมพำเบาๆ แต่แก้มกลับระเรื่อแดงขึ้นมาเงียบๆ
ครั้งก่อนที่พลัดหลงเข้าห้องเขา เห็นสภาพเขาเปลือยท่อนบนยืนอยู่หน้ากระจกทองเหลือง คิดถึงตอนนี้หัวใจยังเต้นแรง แม้แต่ใบหูก็ร้อนผ่าว
หลินเป่ยเฉินกลับถึงห้อง หันหลังปิดประตู ร่างวาบหนึ่งก็เข้าสู่มิติหงเมิ่ง
เขาสูดลมหายใจลึก ในแววตาฉายแววคาดหวัง
สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือหลอมโอสถ หากมีโอสถหนุนอย่างเพียงพอ เขามั่นใจว่าจะสามารถยกระดับบำเพ็ญเพียรได้อย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้น
อย่างไรเสีย ความเร็วในการฝึกฝนของกายเทพหุนตุ้นก็ไม่ใช่ธรรมดา
หลินเป่ยเฉินอาศัยความทรงจำเรื่องการหลอมโอสถที่ไป๋หลี่ชางทิ้งไว้ คัดแยกสมุนไพรที่เตรียมไว้แต่แรกออกทีละชนิด