"ได้ยินว่า เจ้าจะแต่งกับพระเชษฐาองค์ที่สิบสาม?" น้ำเสียงของหลินเป่ยเฉินแฝงเสน่ห์เย้ายวนจาง ๆ แทรกเข้าหูฉีซือหานอย่างชัดเจน
"ยัง... ยังไม่ได้กำหนดแน่นอน..." เสียงของฉีซือหานยิ่งเบาลง นิ้วมือบิดชายกระโปรงอย่างประหม่า แววตาวอกแวก
"เช่นนั้นก็อย่ากำหนดเลยจะดีกว่า"
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินเป่ยเฉินอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ทว่ากลับแฝงความหยอกล้อ "พระเชษฐาองค์ที่สิบสามของข้า นอกจากฐานะองค์ชายที่ว่างเปล่าแล้ว ไม่ว่าพรสวรรค์หรือความสามารถ ก็แทบไม่มีสักอย่างที่คู่ควรกับเจ้า"
"หลินเป่ยเฉิน เจ้ารนหาที่ตาย!" หลินเป่ยเสวียนโกรธจนหน้าแดงก่ำทันที
เขากำลังจะใช้การแต่งงานกับจวนไท่ซือเสริมอำนาจ หลินเป่ยเฉินกลับกล้าทำลายแผนต่อหน้าธารกำนัล ช่างอุกอาจนัก!
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็ยกมือขวาขึ้น พลังวิญญาณขั้นหลอมปราณชั้นแปดปะทุ กวาดเสียงหวีดหวิว ฟาดลงบนใบหน้าหลินเป่ยเฉินอย่างแรง หมายให้อีกฝ่ายขายหน้าต่อหน้าผู้คน
หลินเป่ยเฉินเตรียมตัวรับมืออยู่แล้ว ร่างกายพลิกหลบดั่งภูตพราย พร้อมกับยื่นมือออกไปรวดเร็วปานสายฟ้า ดึงฉีซือหานที่อยู่ข้าง ๆ มาบังหน้า
"ระวัง!"
หลินเป่ยเสวียนเห็นดังนั้น ใบหน้าเปลี่ยนสีทันที ฝ่ามือที่ฟาดลงไปชะงักกลางอากาศอย่างฝืนใจ ก่อนรีบหดพลังกลับ
เขาย่อมไม่อยากทำร้ายฉีซือหาน การสนับสนุนจากจวนไท่ซือสำคัญต่อเขายิ่งนัก
ทว่าชั่วขณะที่รับและปล่อยพลัง พลังวิญญาณย้อนกลับตี ทันใดนั้นลมปราณก็ปั่นป่วน
ในชั่วพริบตานั้น หลินเป่ยเฉินพุ่งออกจากข้างกายฉีซือหาน เท้าขวาพุ่งออกดังแส้ที่รอจังหวะฟาด พาเสียงอากาศฉีกขาด สะบั้นเข้าที่ท้องน้อยของหลินเป่ยเสวียนอย่างแรง!
"ตูม!"
เสียงทึบกัมปนาท
หลินเป่ยเสวียนรู้สึกเพียงแรงมหาศาลถาโถมเข้าใส่ ร่างปลิวกระเด็นถอยหลังราวกระสอบขาด ปะทะเข้ากับสิงโตหินหน้าหอการค้าอย่างแรง