“ท่านมู่ ท่านหลี่ บ่าวหนู่ที่เพิ่งมาใหม่มาแล้ว”
ชุยผิงเคาะประตูเบา ๆ น้ำเสียงเคารพนบนอบยิ่งกว่าสิ่งใด กายโค้งเล็กน้อย ไม่กล้าเผลอผ่อนประมาณแม้แต่น้อย
“เข้ามาเถิด”
น้ำเสียงใสเย็นกลบหลอมไปด้วยความอ่อนล้าดังขึ้นจากในห้อง แฝงความห่างเหินเยือกเย็นราวกับผลักคนให้ห่างไกลพันลี้
คืออาจารย์
หลินเป่ยเฉินได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคยนั้น นิ้วมือหดรัดเล็กน้อย จังหวะหัวใจเต้นรัวขึ้นทันที แม้แต่ลมหายใจก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะ
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ กดเปลือกตาลง แล้วตามชุยผิงเดินผ่านประตูเข้าไป
ชั่วขณะที่บานประตูเปิดออก กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ พุ่งเข้าจมูก เป็นอำพันขี้ปลาชั้นเลิศ ผสมกับกลิ่นหมึกกลิ่นหนังสืออันเย็นยะเยือก
สายตาของหลินเป่ยเฉินกวาดมองรอบห้องอย่างรวดเร็ว
ห้องนี้หรูหรายิ่งกว่าที่เขาคิดไว้อีก
ใต้เท้าคือพรมทองคำ ด้ายทองแดงระยับส่องประกายเล็ก ๆ ใต้แสงเทียน ย่ำลงไปก็เงียบสนิทไร้เสียง
เครื่องเรือนไม้จันทน์แดงส่องประกายอ่อนนุ่ม ลวดลายแกะสลักวิจิตรงดงาม ทุกแห่งทุกแห่งล้วนแสดงถึงความโอ่อ่าหรูหราของราชสำนัก
หน้าต่างวางโต๊ะเขียนหนังสือไม้ประดู่ บนโต๊ะมีแจกันกระเบื้องเขียวควั่นปักกิ่งพลัมขาวไม่กี่กิ่ง เย็นชาภาคภูมิ กลิ่นหอมล่องลอยเบา ๆ
ทั้งห้องแม้หรูหรา กลับแฝงความอึดอัดหนอกหน่วง ราวกับจอกจำนกฟีนิกซ์สองตัวไว้ในกรงชุบทอง
ตรงมุมริมหน้าต่าง มีเตียงนอนตัวเกลี้ยววางเรียงกันสองตัว
สองเงางามคล้ายนางฟ้านั่งอยู่ที่นั่นอย่างเงียบงัน
มู้จิ้นเยว่สวมเสื้อผ้าสีขาวเรียบง่าย ผมยาวดำขลับไหลลงราวน้ำตก ไม่แต่งเนรมิตแต่อย่างใด ทว่าก็ยังปิดบังโฉมงดงามเลิศล้ำหาไม่ได้
เพียงแต่นางผอมลงไปมาก คางเรียวเล็กลง เบ้าตาแฝงความเหนื่อยล้า ราวกับดอกบัวขาวถูกน้ำค้างแข็งกระหน่ำ เย็นชายังเหมือนเดิม แต่ขาดรัศมีอดีตไป