จวนไท่จื่อตั้งอยู่ทางซ้ายของพระราชวัง เมื่อมองไกล ๆ เห็นชายคางามโค้งงาม กำแพงแดงชาดกับกระเบื้องทอง สะท้อนความระหง่างใหญ่หลวงอันเกรียงไกร
ประตูสีแดงชาดสูงใหญ่หนาหนัก ที่หน้าบานประตูแขวนแผ่นป้ายไม้กล้วยไม้ทองคำ
อักษรทองสามตัวว่า “จวนไท่จื่อ” เปล่งประกายระยับใต้แสงแดด ส่งออกถึงความหนึกนุ่มคงแก่ว่าราชวงศ์
หน้าประตูทั้งสองข้างตั้งสิงโตหินสูงหนึ่งจั้งประจำอยู่ แค่เหลือบมองก็รู้สึกเกรงขามขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่ทำให้หลินเป่ยเฉินประหลาดใจคือ ตอนนี้ภายนอกจวนไท่จื่อกลับมีคนมารวมกันมากมาย ต่อแถวยาวโค้งงอเหมือนอสรพิษ
เหลือบมองเดียวก็ไม่น้อยกว่าร้อยคน ต่างคนต่างมีความหวังผสมกับความกระวนกระวายอยู่บนใบหน้า
หลินเป่ยเฉินอดใจไม่ได้ที่รู้สึกดีใจ รีบเดินเข้าไปกราบมือถามชายวัยกลางคนข้าง ๆ ว่า “ท่านพี่ ที่นี่ทำไมถึงมีคนต่อแถวกันมากมายเช่นนี้?”
ชายวัยกลางคนเปิดเผยรอยยิ้มตื่นเต้น กล่าวว่า “น้องชาย จวนไท่จื่อนี้หลายวันมากำลังรับสมัครคนรับใช้กับทหารองครักษ์! ได้ยินกันว่าสวัสดิการดีนัก ผมมาต่อแถวแต่เช้ามืด เพียงหวังว่าจะได้รับเลือก!”
หลินเป่ยเฉินพยักหน้า กราบมืออีกครั้ง “ขอบพระคุณท่านพี่ที่บอกเล่า! งั้นข้าขอไปเตรียมตัวก่อน แล้วจะกลับมาลองดวงอีกที!”
พูดจบก็หันหลังจากแถว หาตรอกเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ แล้วก้าวเข้าสู่มิติหงเมิ่งอีกครั้ง
หลินเป่ยเฉินหยิบน้ำยาที่เตรียมพิเศษเอาไว้ ล้างยาอาบรูปลักษณ์บนใบหน้าออกอย่างพิถีพิถัน จนเผยเค้าหน้าจริง
จากนั้นควักยาอาบรูปลักษณ์ออกมาอีกหนึ่งเม็ด ทาบาง ๆ ลงบนใบหน้า ปลายนิ้วนวดปั้นรูปอย่างนุ่มนวล
ราวหนึ่งธูปสายไล่เลี่ยง กระจกสะท้อนใบหน้าหญิงสาวขึ้นมา
คิ้วโค้งงามดังใบหยกไท้ ดวงตาเนยี้ชัดเจนไร้เมฆหมอก ใต้สันจมูกเล็กคือริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน ผิวขาวละเอียดนุ่ม แฝงรอยชมพูระเรื่อแห่งสุขภาพดี