สองวันต่อมา กลางวันหลินเป่ยเฉินก็ปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ ถือน้ำชาส่งอาหาร กวาดลานกวาดบ้าน ว่านอนสอนง่ายราวกับแมวขี้อ้อน
เขาอาศัยโอกาสที่ส่งชาและอาหาร จดทางหนีทุกสายไว้ในหัวจนขึ้นใจ
ยามใดทหารยามเปลี่ยนเวร ยามใดด่านซ่อนเปลี่ยนคน ทางสายใดมีสุนัข กำแพงต้นไหนปีนข้ามไปแล้วเป็นทางตัน ทุกอย่างไล่เลียงได้หมดจดจนสิ้นลึก
ครั้งที่เจ็ด
ค่ำคืนมืดสนิท แสงจันทร์จางหาย ลมพัดแรง
หลินเป่ยเฉินร่างเบาประหนึ่งเงาปีศาจ เล็ดลอดเข้าไปหลังบ่าวสองคนอย่างไร้เสียง ฟันฝ่ายเดียวตรงท้ายทอยของทั้งสอง
บ่าวทั้งสองไม่ทันได้ตั้งตัวก็หมดสติล้มลงทันที ถูกเขาเก็บเข้าไปในมิติหงเมิ่ง
จากนั้นเขากลับมาที่ห้องของมู้จิ้นเยว่อีกครั้ง
ทหารยามโดยรอบเพียงกวาดสายตาแวบหนึ่งก็ถอนสายตาคืน
บ่าวน้อยต้องเข้าไปเติมชาริน้ำทุกค่ำมิใช่อย่างอื่น จะน่าสงสัยอะไร
ผู้อาวุโสที่ซุ่มอยู่ในความมืดหลับตานิ่ง เสียงส่งใจกวาดผ่านเรือน คลื่นลมหายใจสองสายยังนอนนิ่งเงียบอยู่ข้างใน จึงไม่สนใจต่อไป
ภายในเรือน
หลินเป่ยเฉินยืนอยู่ในความมืด แววหน้ากลับเอาจริงขึ้นมา
“อาจารย์ ศิษย์พี่ชิงเฉิง หมู่ข้ามีของวิเศษมิติอยู่ชิ้นหนึ่ง” หลินเป่ยเฉินเอ่ยด้วยเสียงส่งใจ “รบกวนทั้งสองอย่าขัดขืนดวงวิญญาณ ตอนนี้หมู่ข้าจะเก็บท่านทั้งสองเข้าไป แล้วพาออกจากที่นี่”
มู้จิ้นเยว่คิ้วขมวดเล็กน้อย รีบมือลงบนกระดาษว่า “ไม่ได้ นอกเรือนนี้มีเสียงส่งใจอยู่หลายสายเฝ้าตรวจตลอด หากพวกนางรู้สึกว่าคลื่นลมหายใจข้างในหายวับไปเฉย ๆ ย่อมพุ่งเข้ามาทันทีเป็นแรกสุด ถึงตอนนั้นเจ้าหนีไม่รอดแน่”
หลินเป่ยเฉินส่งเสียงใจอีกครั้ง “วางใจเถิด หมู่ข้าทำบ่าวสองคนสลบไปแล้ว ซ่อนอยู่ในมิติ พอท่านทั้งสองเข้าไป หมู่ข้าจะปล่อยพวกนางออกมา ขอเพียงคลื่นลมหายใจภายในเรือนยังอยู่ คนเหล่านั้นจะไม่เกิดความสงสัย”