“หลินเป่ยเฉิน ร่างกายพิเศษของเจ้านั้น มีประโยชน์ต่อชั้นจริง ๆ”
ตงฟางมู่เสวี่ยในที่สุดก็ปล่อยมือ แม้น้ำเสียงจะอ่อนลงบ้าง แต่ความระแวงในดวงตายังไม่จางหาย ยังคงจ้องมองเขาแน่วแน่ราวกับนกอินทรี
“แต่เจ้าไม่รู้วิชาแพทย์ ทำได้แค่กดข่มยาพิษหนาวเย็นในร่างชั้นไว้ชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้”
แสงเทียนส่องแรงระริกจากด้านหลังนาง ทำให้ใบหน้างดงามจนต้องตรึงตานั้นมืดมอดสลับสว่างไกว เงารางลากยาวบนฝาผนังจนแทบเกินจริง
นางยืนอยู่ ณ ที่นั้น ทั่วร่างแผ่ความกดดันเฉพาะตัวของผู้ครองตำแหน่งสูงยิ่งนาน ประดุจดาบที่ถูกดึงออกจากฝัก คมแหลมเด่นชัด จนไม่มีใครกล้าแลมองโดยตรง
แม้ในยามนี้จะถูกยาพิษหนาวรัดกุมจนไม่มีที่พึ่ง นางก็ยังเป็นฮองเฮาผู้ชั่งน้ำหนักหอใน ยังคงเป็นสตรีผู้ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องสั่นเท้าเมื่อได้ยินชื่อ
“ใครบอกว่าข้าไม่รู้วิชาแพทย์?”
หลินเป่ยเฉินขยี้ลำคอที่ถูกคั้นจนเจ็บแปรบ ยิ้มเหยเกขุดคุ้ยดูดลมหายใจเข้าไปอึกใหญ่ ลำคอแสบเป็นไฟ
“วิชาแพทย์ของข้าเก่งกว่าไป่อวี่เฉินสิบเท่า! จริง ๆ แล้วถ้าเทียบกันในการรักษาคนไข้ มันไม่สมควรจะมาสวมรองเท้าให้ข้าเสียด้วยซ้ำ!”
“เพียงเจ้าไว้ชีวิตข้าไว้ ข้าสาบานว่าจะช่วยขจัดพิษอาการเรื้อรังในร่างเจ้าให้หายขาด! ไม่มีวันผิดคำสัญญา!”
หลินเป่ยเฉินสูดลมหายใจ สายตามองตรงเข้าดวงตาของตงฟางมู่เสวี่ย น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเร่งร้อน และเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแบบถอดหัวชนฝา
ตงฟางมู่เสวี่ยจ้องมองเขา ดวงตาแลบแปลประกายอันสลับซับซ้อน
มีทั้งความสงสัย มีความลังเล และมีแววหนึ่งของความหวังที่แทบรับรู้ไม่ได้
นางไม่ได้เชื่อใจใครอย่างแท้จริงมานานนักหนาแล้ว
บนโถงมังกรทองของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน และในหอในที่เปี่ยมด้วยการลวงหลอกเสแสร้งนั้น คำว่า “ความไว้วางใจ” ช่างเป็นสิ่งหรูหราเกินฝันที่สุด