“เสี่ยวเฉินจื่ออยู่ต่อ คนอื่นทั้งหมดถอยออกไป”
“หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าพู่ ใครก็ห้ามเข้ามารบกวน”
น้ำเสียงของตงฟางมู่เสวี่ยไม่ดังนัก แต่กลับแฝงความยิ่งใหญ่ที่ปฏิเสธไม่ได้ เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งยามหนาว
“รับทราบ ฮองเฮา”
ขันทีและสาวใช้ทั้งหลายรีบรับอารัมภบทอย่างเกรงใจ แล้วเดินออกจากโถงใหญ่อย่างเบามือ
ภายในโถงเหลือเพียงสองคน
เปลวเทียนสั่นไหวไปกับสายลมอ่อน ทำให้เงาของทั้งสองบนกำแพงยืดยาวและหดสั้นสลับกัน บรรยากาศเปลี่ยนเป็นอึดอัดและวิปลาศขึ้นทันที
หลินเป่ยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงขึ้นโดยสัญชาตญาณ
หญิงสาวคนนี้ทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง ย่อมไม่มีทางเป็นแค่ให้เขาเทียนน้ำรินชาเป็นแน่ ต้องมีเรื่องไม่ดีแน่นอน
“เสี่ยวเฉินจื่อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าพู่จึงทิ้งเจ้าไว้?”
ตงฟางมู่เสวี่ยเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา ความฆาตเกลียดไร้รูปล่องลอยออกมาจากทั่วทั้งร่างนาง
หลินเป่ยเฉินรู้สึกสะทกสะท้านในใจ รีบก้มหัวลงอย่างเคารพ “กระหม่อมน้อยไม่ทราบ”
เขาตั้งใจทำให้น้ำเสียงฟังดูสงบนิ่ง ไม่ปล่อยให้เห็นรอยต่อแม้แต่น้อย
แม้ในใจจะอยากฆ่าหญิงสาวคนนี้ให้ตายคาที่ แต่เขาก็รู้ว่าสตรีผู้นี้ฝีมือลึกล้นสุดจะคาดคะเน ด้วยพลังของเขาในเวลานี้ย่อมต้านทานไม่ได้
หากลงมือโดยไม่รอบคอบ เท่ากับไปส่งชีวิตเปล่า ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการช่วยมู้จิ้นเยว่และหลี่ชิงเฉิงออกมา
“ถอดกางเกงลง”
มุมปากของตงฟางมู่เสวี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
ขณะเอ่ย มือขวาของนางพลิกเบา ๆ มีดสั้นอันแหลมคมปรากฏขึ้นในอุ้งมือทันที
ลำมีดส่องประกายเย็นเยียบ ทำให้ผู้พบเห็นขนลุกซู่
หัวใจหลินเป่ยเฉินตึงตัวทันที ร่างถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ จ้องมองนางอย่างระแวง “ฮองเฮา...ทรง...ทรงจะทำอะไรข้าพเจ้า?”
“กลัวอะไรนัก? ข้าพู่เพียงอยากช่วยเจ้าทำพิธีหล่อหลอมให้เท่านั้น” ตงฟางมู่เสวี่ยก้าวเข้าประชิดเขาทีละก้าว ชายกระโปรงฉลององค์นกฟีนิกซ์ลากยาวบนพื้นอิฐทอง ส่งเสียงลอดผ่านเบาหวิว