ตงฟางมู่เสวี่ยสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของหลินเป่ยเฉิน ที่เต้นกระแทกอกของนางทีละครั้ง ๆ
และหัวใจของนางเองก็เต้นรัวสับสนไปด้วย
ราวกวางน้อยที่ตกใจ เต้นตุบ ๆ ไม่หยุด ห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่ลง
ตงฟางมู่เสวี่ยพลันรู้สึกเคลิ้มลอยไปเล็กน้อย
นานเท่าไรแล้วที่นางไม่ได้ใกล้ชิดบุรุษผู้ใดเช่นนี้?
สิบปี?
หรือนานกว่านั้น?
นางแทบลืมไปแล้วว่าการถูกใครสักคนโอบกอดนั้นรู้สึกเช่นไร
ที่แท้ มันอบอุ่นถึงเพียงนี้
นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ประสานกับดวงตาคู่นั้นที่อยู่ใกล้เพียงคืบ
เป็นดวงตาคู่ที่ใสกระจ่างยิ่งนัก ขณะนี้กำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิงร้อนแรง ทว่าในส่วนลึกของเปลวนั้นกลับซ่อนการหยั่งเชิงอันระมัดระวังเอาไว้บางส่วน
ขัดแย้งกันนัก ทว่าก็จริงแท้นัก
"อย่ามัวแต่ทำธุระของเจ้า พิษในตัวข้าเจ้าอย่าได้ลืมเสียล่ะ"
ริมฝีปากแดงระเรื่อของนางเข้าไปแนบข้างหูเขา ในน้ำเสียงเจือความยั่วยวนสามส่วน ความข่มขู่สามส่วน และอีกบางส่วนที่พรรณนาไม่ถูก
ไอลมหายใจอุ่นพ่นลงบนใบหู ซาบซ่านชาวูบราวกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ทำให้ทั้งกายของหลินเป่ยเฉินเกร็งตึงขึ้นมา
หลินเป่ยเฉินรู้สึกเพียงว่าเลือดร้อนสายหนึ่งพุ่งขึ้นกลางกระหม่อม สองแขนรัดแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ กระชับนางไว้แนบยิ่งกว่าเดิม ราวกับอยากจะกลืนนางเข้าไปรวมอยู่ในร่างของตน
"วางใจเถอะ ลืมไม่ลงหรอก!"
เขาก้มศีรษะลง ประทับลงบนกลีบปากแดงระเรื่อคู่นั้น
ชั่วพริบตานั้น ตงฟางมู่เสวี่ยรู้สึกเพียงว่าในสมองว่างเปล่าไปหมด
ริมฝีปากของหลินเป่ยเฉินร้อนยิ่งนัก แฝงกลิ่นอายความเป็นชายอันแข็งแกร่ง ต่างจากที่นางเคยจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง
นางไม่เคยถูกผู้ใดสัมผัสเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยรู้เลยว่าการที่ริมฝีปากประชิดกันนั้นรู้สึกเช่นนี้เอง
ราวมีสิ่งใดระเบิดออกในหัวใจ งดงามตระการดั่งดอกไม้ไฟ
และราวคนจมน้ำที่ในที่สุดก็คว้าขอนไม้ลอยน้ำเอาไว้ได้