“ไอ้เด็กเวร อย่าคิดว่าแค่ลอบกัดเอาชนะศิษย์น้องเหวยได้แล้วจะเก่งกาจนัก!”
ฉีซวนเอ๋อร์ทอดสายตาเย็นชา ปลดปล่อยความกดดันของผู้แข็งแกร่งขั้นสวรรค์ลี้ลับออกมาโดยไม่ปิดบัง พุ่งตรงเข้าใส่หลินเป่ยเฉิน
ในสายตานาง หลินเป่ยเฉินเอาชนะเหวยชิงโม่ได้ก็เพราะเหวยชิงโม่ประมาทเท่านั้น
อีกฝ่ายเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสามแท้ ๆ กลับกล้าอวดดีต่อหน้าหอกระบี่ไท่อี้ หากไม่สั่งสอนเขาสักหน่อย แล้วเกียรติของหอกระบี่ไท่อี้จะเหลืออะไร?
“อยากท้าประลองกับข้าก็ได้ แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องแจ้งไว้ก่อน การประลองย่อมหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่งไม่ได้ หากเผลอไปโดนตรงไหนของเจ้าเข้า ก็อย่าหาว่าข้าจงใจเอาเปรียบก็แล้วกัน”
หลินเป่ยเฉินกลับไม่ลนลาน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มแฝงความหยอกเย้า
“บังอาจ!”
“ศิษย์พี่ซวนเอ๋อร์ สั่งสอนเจ้าคนโอหังนี่ให้ดี!”
“ทำให้มันรู้เสียบ้างว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแค่ไหน!”
เหล่าศิษย์หอกระบี่ไท่อี้ต่างเบิกตาโพลงด้วยความโกรธ แทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกหลินเป่ยเฉินเป็นชิ้น ๆ เสียเดี๋ยวนั้น
สีหน้าฉีซวนเอ๋อร์มืดครึ้มลงโดยสิ้นเชิง ดวงตาคู่งามยิ่งฉายประกายเย็นเยียบ ราวกับจะทำให้หลินเป่ยเฉินแข็งเป็นน้ำแข็ง
“รนหาที่ตาย”
นางหัวเราะเยาะ สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง “ขยะขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสามอย่างเจ้า กล้าอวดดีต่อหน้าท่านหญิงผู้นี้หรือ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้จำไปจนวันตาย!”
สิ้นเสียง ร่างของฉีซวนเอ๋อร์พลันกลายเป็นเงาพร่า!
นางรวดเร็วจนน่าตกใจ เหล่าศิษย์ที่อยู่ด้านล่างหลายคนถึงกับมองท่าทางของนางไม่ทัน ทำได้เพียงจับภาพเงาเลือนรางสายหนึ่ง
มือขาวผ่องของนางฟาดออกไปราวสายฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าหลินเป่ยเฉิน!
หากฝ่ามือนี้ฟาดโดนเต็ม ๆ นอกจากจะเจ็บกายแล้ว ยังเป็นการหยามเกียรติกันอย่างเปิดเผย
นางจะสยบความโอหังของเจ้าหนุ่มคนนี้ต่อหน้าทุกคน!
ในฐานะผู้ฝึกตนขั้นสวรรค์ลี้ลับผู้สง่างาม กลับถูกเจ้าหนุ่มขั้นปฐพีลี้ลับยั่วยุเช่นนี้ สำหรับนางแล้ว นับเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง!