“เจ้าหนูนี่ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ แค่ขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสาม ยังกล้ารับหนังสือท้าประลองของศิษย์น้องเหวยอีกหรือ?”
ศิษย์คนหนึ่งของสำนักกระบี่ไท่อี้หัวเราะเยาะ น้ำเสียงดูแคลนจนแทบล้นออกมา
“รนหาที่ตายชัด ๆ! ด้วยฝีมือกระจ้อยร่อยอย่างมัน อย่าว่าแต่ศิษย์พี่เหวยเลย ข้าแค่ตบสักฉาดก็ทำมันล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นได้แล้ว”
ศิษย์ที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวคล้อยตาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่แยแส
“จุ๊ ๆ สำนักเมฆาเขียวไม่มีคนเหลือแล้วจริงหรือ? ถึงกับลากศิษย์ขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสามมานับจำนวน นี่คิดจะยอมแพ้การประลองใหญ่คราวนี้ไปเลยหรือไร?”
เมื่อเห็นหลินเป่ยเฉินตอบรับคำท้าจริง ๆ ความดูแคลนบนใบหน้าของคนจากสำนักกระบี่ไท่อี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ยิ่งไร้ความยำเกรง
ในสายตาพวกเขา ขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสามกับขั้นสูงสุดนั้นห่างกันราวฟ้ากับเหว เหวยชิงโม่ยอมให้เขาสามกระบวนท่าก็นับว่าไว้หน้าแล้ว เกรงว่าเขาคงรับมือกระบวนท่าแรกไม่ไหวด้วยซ้ำ
ผู้บัญชาการทหารรักษาวัง เกาหังจวิน ยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้ากลับเผยแววคาดหวังปนขบขัน เขายกมือส่งสัญญาณให้องครักษ์ด้านหลังเว้นพื้นที่ว่าง เห็นได้ชัดว่าพร้อมชมเรื่องสนุกอย่างเต็มที่
สำนักต่าง ๆ ในดินแดนเหนือขับเคี่ยวชิงดีชิงเด่นกันมาหลายปี การประลองกันเป็นการส่วนตัวเช่นนี้ มักน่าดูกว่าการแข่งขันอย่างเป็นทางการเสียอีก
ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยที่ดังระงม หลินเป่ยเฉินกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขามองเหวยชิงโม่ด้วยสีหน้าเฉยชา แววตาสงบนิ่งราวกับกำลังมองตัวตลกที่กำลังโลดเต้น
“เจ้าหนู เห็นแก่ที่เจ้าบำเพ็ญเพียรมาไม่ง่าย ข้าจะไม่รังแกเจ้า!”
เหวยชิงโม่กอดอก ใบหน้าประดับรอยยิ้มหยิ่งผยอง “เจ้าออกมือก่อนเถอะ ข้าจะให้เจ้าสามกระบวนท่า”
ในความคิดของเขา การรับมือผู้บำเพ็ญขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสามนั้น การยอมให้อีกฝ่ายสามกระบวนท่าไม่เพียงแสดงความใจกว้างของตน แต่ยังบดขยี้อีกฝ่ายได้อย่างราบคาบ เรียกได้ว่ามีแต่ได้กับได้