“ฮ่า ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะเบิกบานดังมาจากไกล ๆ พลันทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่ราวกับพร้อมชักกระบี่เข้าห้ำหั่นในทันที
ทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมอาภรณ์หรูหราสีทอง ใบหน้าเปี่ยมสง่าภูมิฐาน ขี่ม้าเกล็ดขาวอันสง่างามไม่ธรรมดา ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางองครักษ์หลายสิบคนที่รายล้อมอยู่
ม้าเกล็ดขาวมีขนขาวราวหิมะทั่วร่าง ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีเงินละเอียดแน่น เพียงมองก็รู้ว่าเป็นสัตว์วิเศษกลายพันธุ์ที่หาได้ยากยิ่ง ทั้งยังเปี่ยมด้วยกลิ่นอายวิญญาณ
ผู้มาเยือนคืออ๋องติ้งหยวนแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน จี้จ้านเทียน
“ท่านประมุขฉี ท่านประมุขมู้ ท้าทีต้อนรับไม่ทัน ขอทั้งสองท่านโปรดอภัยด้วย!”
จี้จ้านเทียนพลิกตัวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วสาวเท้าก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นเบิกบาน ทุกอิริยาบถเปี่ยมด้วยความสง่างามและสุขุมของผู้ครองตำแหน่งสูงมาช้านาน
“อ๋องติ้งหยวนเกรงใจแล้ว”
ฉีเหวินหลงเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นกัน พลางก้าวออกไปต้อนรับ “พวกข้าเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน กำลังคิดอยู่ว่าจะไปเยี่ยมท่านอ๋องเมื่อใด นึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะมาด้วยตนเอง”
“ฮ่า ๆ ๆ ท่านประมุขฉีพูดเกินไปแล้ว พวกท่านเดินทางมาไกล ข้าจะไม่ออกมาต้อนรับได้อย่างไร?” จี้จ้านเทียนหัวเราะเสียงดัง ก่อนเบนสายตาไปทางมู้จิ้นเยว่แล้วผงกศีรษะให้นางเล็กน้อย “ท่านประมุขมู้ เดินทางรอนแรมมาเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย”
มู้จิ้นเยว่พยักหน้าเบา ๆ สีหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม
“ท้าทีให้คนเตรียมยาอาหารชั้นเลิศไว้ที่เรือนสำราญราชวังแล้ว เชิญทั้งสองท่านเข้าไปก่อนเถิด!”
จี้จ้านเทียนเบี่ยงกายทำท่าเชื้อเชิญ กล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “เดินทางกันมาเหน็ดเหนื่อย ทุกคนคงอ่อนล้าแล้ว พักผ่อนกันสักครู่ก่อน เผ็นท้าทีจะจัดงานเลี้ยงในคืนนี้ เพื่อต้อนรับและชำระล้างความเหนื่อยล้าให้ทุกท่าน!”