“ใช่แล้ว ข้าเองก็รู้สึกว่าโชคของข้าไม่เลว”
หลินเป่ยเฉินเผยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า ก่อนยื่นมือโอบเอวของนาง
“ต่อไปยาเม็ดของข้าก็ฝากไว้กับเจ้าแล้วนะ” มู้จิ้นเยว่พิงอยู่ในอ้อมอกเขา พลางกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ
“ได้ ไม่มีปัญหา”
หลินเป่ยเฉินพยักหน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่คราวหน้า เจ้าห้ามตบหน้าข้าอีกนะ”
มู้จิ้นเยว่ชะงักไป ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ในเช้าวันนั้น แก้มพลันแดงระเรื่อขึ้นมา
“ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจตบหน้าเจ้าเสียหน่อย...”
นางถลึงตามองหลินเป่ยเฉินอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงค่อย ๆ เบาลง “ใครใช้ให้เจ้า...ทำหน้าเขาเปื้อนกันเล่า?”
พูดถึงท้ายที่สุด เสียงของนางก็แผ่วเบาราวเสียงยุง ใบหน้างดงามแดงก่ำดุจแอปเปิลสุก
“คราวหน้าข้าจะระวังให้มากกว่านี้!”
หลินเป่ยเฉินเผยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“เจ้าฝึกบำเพ็ญก็ไม่บอกข้า ข้านึกว่าเจ้าโกรธเสียอีก”
มู้จิ้นเยว่ส่งเสียงฮึเบา ๆ เงยหน้ามองเขา น้ำเสียงเจือความน้อยใจอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายเอนกายพิงอ้อมอกเขา เสียงอ่อนหวานดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ
“ข้าจะโกรธเจ้าได้อย่างไรกัน?”
หลินเป่ยเฉินประคองใบหน้านางไว้ แววตาอ่อนโยนและลึกซึ้ง น้ำเสียงจริงจังเป็นอย่างยิ่ง
มู้จิ้นเยว่สบดวงตาจริงใจคู่นั้นของเขา ความหวานพลันเอ่อล้นในใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานโดยไม่รู้ตัว
“นับว่าเจ้ายังรู้จักพูด”
นางเขย่งปลายเท้า ประทับจุมพิตแผ่วเบาลงบนใบหน้าเขา
สัมผัสนุ่มนวลเจือกลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายขนนกปัดผ่านกลางใจ
หลินเป่ยเฉินใจหวั่นไหว ฉวยโอกาสรวบร่างนางเข้ามาในอ้อมแขน แล้วมุ่งตรงไปยังเตียง
“อ๊ะ...”
มู้จิ้นเยว่เปล่งเสียงร้องเบา ๆ มือทั้งสองโอบรอบคอเขาโดยสัญชาตญาณ