“แน่นอนอยู่แล้ว”
หลินเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “ขอเพียงท่านหาวัตถุดิบยาให้ได้ ศิษย์ก็หลอมเม็ดถามมายาออกมาได้”
“เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ได้หลอกอาจารย์?”
มู้จิ้นเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเผยความสงสัยออกมา
ในความเข้าใจของนาง ผู้ที่หลอมเม็ดถามมายาได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้อาวุโสผมขาวเคราขาว ผู้จมดิ่งอยู่ในวิถีโอสถมานานหลายสิบปี จนเป็นถึงปรมาจารย์
แต่หลินเป่ยเฉินเป็นเพียงหนุ่มน้อยวัยสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น
หากบอกว่าเขาหลอมเม็ดถามมายาเป็น เกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อสักกี่คน
หลินเป่ยเฉินมองท่าทางสงสัยของนาง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “หากศิษย์หลอกท่าน เดี๋ยวท่านจะลงโทษอย่างไรก็ได้”
รอยยิ้มนั้นมองอย่างไรก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่หวังดี
แก้มของมู้จิ้นเยว่แดงระเรื่อ นางถลึงตาใส่เขา ก่อนหยิบวัตถุดิบยาชุดหนึ่งออกจากแหวนเก็บของแล้ววางลงบนโต๊ะ
นี่คือวัตถุดิบสำหรับเม็ดถามมายาครบชุด แต่ละต้นเปี่ยมด้วยปราณวิญญาณ คุณภาพยอดเยี่ยม เห็นได้ชัดว่าเป็นของล้ำค่าที่เก็บสะสมมานานหลายปี
“ฮึ นี่คือวัตถุดิบยา อย่าทำเสียหายก็แล้วกัน” มู้จิ้นเยว่แสร้งทำเป็นขึงขัง “ไม่อย่างนั้นคอยดูเถอะว่าอาจารย์จะจัดการเจ้าอย่างไร”
“วางใจเถิด ไม่มีทางทำเสียหายแน่นอน แต่ท่านต้องช่วยเฝ้าให้ดี อย่าให้ใครมารบกวนข้า”
หลินเป่ยเฉินรับวัตถุดิบยามาตรวจดูอย่างละเอียด สีหน้าพลันจริงจังขึ้น จากนั้นจึงนำเตาหลอมใบหนึ่งออกมาจากแหวนฟ้าดิน
“วางใจได้ ไม่มีใครมารบกวนเจ้าแน่!”
มู้จิ้นเยว่พยักหน้า เดินไปที่ประตูแล้ววางม่านพลังวิญญาณ กั้นห้องทั้งห้องออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
หลินเป่ยเฉินไม่พูดอะไรอีก เขานั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอม แล้วเริ่มคัดแยกวัตถุดิบยาอย่างชำนาญ