“ไม่คิดเลยว่ามหาเสนาบดีโจวผู้กุมอำนาจราชสำนักมานานหลายปี จะต้องมีจุดจบเช่นนี้!”
ท่ามกลางฝูงชน มีคนอดพึมพำด้วยความรู้สึกไม่ได้
“ใช่แล้ว เมื่อก่อนเขาชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ในราชสำนัก ทั้งยังวางอำนาจบาตรใหญ่ในหมู่ชาวบ้าน ช่างรุ่งโรจน์เพียงใด? แล้วดูตอนนี้สิ น่าเวทนายิ่งนัก”
คนข้าง ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความสะใจอยู่หลายส่วน
“ข้ายังได้ยินมาว่าโจวซูเหยา บุตรสาวของเขาถูกไท่จื่อทำลายตันเถียน ทั้งยังถูกสำนักเมฆาเขียวขับไล่ออกมาแล้ว!” ชายผู้หนึ่งที่รู้ข่าวไวเอ่ยเสียงเบา
“โจวซูเหยาไม่ได้เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสำนักเมฆาเขียวหรือ? ฐานะสูงส่งถึงเพียงนั้น เหตุใดถึงถูกไท่จื่อทำลายตันเถียน แล้วยังถูกขับออกจากสำนักได้? ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!” มีคนถามด้วยความฉงน
“ได้ข่าวมาจากจวนเสนาบดีว่า ไท่จื่อดูเหมือนจะได้เป็นศิษย์ของเจ้าสำนักเมฆาเขียว อีกทั้งระดับขั้นของท่านก็เหนือกว่าโจวซูเหยาไปไกลแล้ว” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
“แต่เดิมจวนมหาเสนาบดีก็ช่างตาบอดเสียจริง คิดว่าอาศัยบุตรสาวไปประจบสำนักเมฆาเขียวแล้วจะวางอำนาจในจักรวรรดิหานเยว่ได้ตามใจ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ถูกประหารทั้งตระกูล นี่ล้วนเป็นผลกรรมที่พวกเขาก่อไว้ สมควรแล้ว!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ชาวเมืองมองผู้คนบนแท่นประหารโดยไม่มีความเวทนาแม้แต่น้อย มีเพียงความขุ่นเคืองที่สั่งสมมานานกับคำเยาะเย้ยที่ไม่คิดปิดบัง
ท่ามกลางเสียงอึกทึกและเสียงวิพากษ์วิจารณ์นี้ ที่มุมหนึ่งของฝูงชนมีขอทานคนหนึ่งกำลังขดตัวอยู่ สภาพมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง
เส้นผมแห้งกรังสีเหลืองพันกันเป็นปม ปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เสื้อผ้าบนกายขาดวิ่นเปรอะเปื้อนโคลน ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นไม่น่าพิสมัย
ทว่าเมื่อมองผ่านเส้นผมที่ยุ่งเหยิง ดวงตาคู่นั้นซึ่งซ่อนอยู่ในเงามืดกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิง เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและความเศร้าโศกอันไร้ที่สิ้นสุด
“หลินเป่ยเฉิน...” ริมฝีปากของนางขยับไร้เสียง เสียงแหบพร่าราวกับฆ้องแตก แฝงความแค้นราวกับมีเลือดและน้ำตา “เจ้ารอไว้เถอะ สักวันหนึ่งข้าจะให้เจ้าชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด!”