โจวซ่างหลงทรุดนั่งลงกับพื้น ได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างหมดหนทาง สีหน้าของเขาซับซ้อนจนยากจะบรรยาย
ความโกรธ ความสิ้นหวัง การเยาะเย้ย ความโศกเศร้า... อารมณ์หลากหลายถาโถมเข้าปะทะกัน ราวกับจะแยกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ
คนเหล่านี้ เมื่อครู่ยังนอบน้อมค้อมกายต่อหน้าเขา เอ่ยปากเรียกมหาเสนาบดีว่าปรีชาสามารถ ทว่าชั่วพริบตากลับกลายเป็นคนที่กระตือรือร้นที่สุดในการเปิดโปงหลักฐานความผิดของเขา
“พวกเจ้า... พวกเจ้า...” ริมฝีปากของโจวซ่างหลงสั่นระริก เขายกมือชี้ไปยังคนเหล่านั้น แต่โกรธจนตัวสั่น กล่าวอะไรออกมาได้ไม่เป็นประโยค
หลินเป่ยเฉินมองละครฉากนี้ตรงหน้าอย่างเย็นชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีนัยลึกซึ้ง เจือความเย้ยหยันและความเฉยเมยอยู่หลายส่วน
ดวงตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ค่อยๆ ก้าวไปหยุดตรงหน้าเหล่าขุนนางที่ออกมาฟ้องร้องขุนนางโจวซ่างหลงก่อนใคร แล้วมองพวกเขาจากที่สูงลงมา
“เมื่อครู่พวกเจ้าบอกว่าจะฟ้องร้องขุนนางโจวซ่างหลงหรือ?”
“ใช่ ใช่ ใช่!”
คนเหล่านั้นรีบพยักหน้ารัวราวกับไก่จิกข้าว ใบหน้าเผยรอยยิ้มประจบสอพลอ “ท่านไท่จื่อเฉลียวฉลาดและเก่งกาจยิ่งนัก เพียงลงมือก็จับหนอนกัดกินแผ่นดินได้แล้ว พวกข้าชื่นชมจากใจ! หลักฐานความผิดเหล่านี้ พวกข้าล้วนรวบรวมมาด้วยการเสี่ยงชีวิต เฝ้ารอเพียงวันนี้เพื่อกำจัดภัยให้บ้านเมือง!”
“เสี่ยงชีวิตหรือ?” รอยยิ้มของหลินเป่ยเฉินพลันเย็นเยียบลง ไอหนาวเย็นแผ่ซ่านแทงทะลุถึงหัวใจ
สิ้นเสียง เขาก็ยกมือขึ้นตบฉาดทันที
“เพียะ!”
เสียงตบดังใสกังวานสะท้อนทั่วท้องพระโรงอันเงียบสงัด ฟังแล้วแสบแก้วยิ่งนัก
ขุนนางคนแรกที่กระโจนออกมา ถูกตบจนร่างลอยละลิ่วราวกับว่าวขาดสาย หมุนคว้างกลางอากาศสามรอบ ก่อนกระแทกเข้ากับเสาตำหนักอย่างแรง สิ้นลมหายใจคาที่
ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันเงียบกริบราวกับความตายมาเยือน แม้แต่เสียงลมหายใจก็คล้ายจะหยุดนิ่ง