กาลเวลาล่วงผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว
ตลอดหนึ่งเดือนนี้ หลินเป่ยเฉินแทบไม่ก้าวออกจากที่พำนัก ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการบำเพ็ญ
หลังจากบำเพ็ญอย่างหนักมาตลอดหนึ่งเดือน ระดับขั้นของหลินเป่ยเฉินก็ทะลวงจากขอบเขตแปรวิญญาณชั้นสี่ ขึ้นสู่ขั้นปฐพีลี้ลับชั้นหนึ่งในคราวเดียว
สาเหตุที่สามารถทะลวงขั้นได้รวดเร็วเช่นนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะหินผลึกที่ได้รับจากห้วงลับ และน้ำนมศักดิ์สิทธิ์ผลึกน้ำแข็งในโลงแก้วผลึกของฟงจิ่วเกอ
หลังระดับขั้นบรรลุถึงขั้นปฐพีลี้ลับ บุคลิกของหลินเป่ยเฉินก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน ความแหลมคมที่แผ่ออกมาจากร่างกายลดน้อยลงมาก แววตาลุ่มลึกสงบนิ่ง ทุกอิริยาบถล้วนเผยให้เห็นท่วงท่าที่ไม่ธรรมดา
เช้าวันนั้น แสงแดดเจิดจ้า สาดลงบนกระเบื้องเคลือบของพระราชวัง สะท้อนแสงอบอุ่นออกมา
หลินเป่ยเฉินสวมชุดรัดกุมสีเขียวเรียบง่าย เดินมาหยุดตรงหน้าหลินเซียวเทียนกับซูหว่านโหรว แล้วก้มคารวะ “เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ลูกถึงเวลาออกเดินทางกลับสำนักเมฆาเขียวแล้ว”
“เฉินเอ๋อร์ ไปถึงสำนักเมฆาเขียวแล้วต้องตั้งใจบำเพ็ญนะ หากมีเวลาก็กลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ!” ซูหว่านโหรวมองเขาด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์
“เสด็จแม่วางใจเถิด ลูกจะกลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ” หลินเป่ยเฉินพยักหน้า
หลินเซียวเทียนตบบ่าของเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงขรึม “ออกไปข้างนอกดูแลตัวเองให้ดี ไม่ว่าจะทำสิ่งใดจงระมัดระวังให้มาก”
“ลูกเข้าใจแล้ว!”
หลินเป่ยเฉินรับคำทีละข้อ
จากนั้นเขาก็ไปสมทบกับเซี่ยเหยี่ยนหรานที่รออยู่ด้านนอกพระราชวังมานานแล้ว ทั้งสองขึ้นไปบนหลังของอินทรีเสวียนอี้
พร้อมเสียงร้องใสกังวาน อินทรีเสวียนอี้กระพือปีกทะยานขึ้นฟ้า พาทั้งสองมุ่งหน้าไปยังสำนักเมฆาเขียว