เวลาที่ผ่านมา มู้จิ้นเยว่ใช้เมฆสายฟ้ากวาดล้างเหล่าปีกสัตบริวารที่เหลืออยู่ของผู้อาวุโสสูงสุดจนราบคาบ แล้วยึดอำนาจภายในสำนักเอาไว้ในกำมือได้อย่างมั่นคง
ผู้อาวุโสที่เคยโอบอ้อมรับใช้ผู้อาวุโสสูงสุดต่างพากันยอมรับผิดด้วยความสมัครใจ จึงได้รักษาตำแหน่งของตนเอาไว้ได้
ชั่วขณะนั้นทั่วทั้งสำนักเมฆาเขียวต่างเงียบงันราวนกในหนาว เหล่าผู้อาวุโสไม่มีใครกล้าเอ่ยประท้วงอำนาจของสมุหาจักราอีกต่อไป
ฝ่ายหลินเป่ยเฉินก็เปิดโหมดบำเพ็ญอย่างเต็มกำลัง
กลางวัน นางจะร่วมฝึกปรือกับมู้จิ้นเยว่บนยอดเขาเมฆาเขียว
แสงกระบี่ตัดกันสลับซับซ้อน ระดับขั้นของทั้งสองต่างก้าวไกลอย่างรวดเร็ว
เพลงกระบี่ของมู้จิ้นเยว่ประณีตวิจิตร ทุกครั้งที่เสยกระบี่ออกไป ดุจร่วงกระแสน้ำไหลผ่านกลุ่มเมฆ
หลินเป่ยเฉินก็คลึงเคล้าวิชาดาบของตนในการประลองจริงไม่หยุดยั้ง จนเคล็ดกระบี่เหนือเมฆถูกเข้าใจลึกซึ้งยิ่งขึ้นเป็นเท่าทวี
กลางคืน ทั้งสองจะเดินทางเข้าสู่มิติหงเมิ่งเพื่อบำเพ็ญอย่างลับลึก
ปราณวิญญาณในมิติหงเมิ่งแน่นข้นกว่าภายนอกนับสิบเท่า หนึ่งวันในนี้เทียบได้กับบำเพ็ญภายนอกนับสิบวัน
ระหว่างช่วงนี้ วิชากลืนกินวิญญาณที่ได้มาจากการประลองใหญ่ ก็ถูกหลินเป่ยเฉินบำเพ็ญจนถึงขั้นเล็กน้อย
วิชาวิญญาณชุดนี้ล้ำลึกยิ่งนัก เมื่อเผาขนานออกมา สามารถบุกโจมตีวิญญาณของศัตรูได้อย่างรุนแรงร้าวราน
หลินเป่ยเฉินอาศัยแรงบันดาลใจอันเฉียบแหลมของตน ทำให้วิชาวิญญาณชุดนี้ก้าวขึ้นอีกชั้นหนึ่ง แม้แต่รอยตกบกพร่องที่ยังไม่ครบถ้วนก็ถูกนางปรุงแต่งให้สมบูรณ์ได้สำเร็จ
แต่วิชาชุดนี้ก็มิอาจใช้อย่างพร่ำเพรื่อ เพราะทุกครั้งที่เผาขนานต้องผองเคลียร์พลังวิญญาณเป็นจำนวนหนึ่ง
ในช่วงเวลานี้ หลี่ชิงเฉิงก็ยังคงพำนักในมิติหงเมิ่งเพื่อบำเพ็ญเช่นเดิม
นับแต่วันที่หลินเป่ยเฉินช่วยคลายคุขระดับขั้นของนาง แลแก้ปวงใจที่ทำให้นางรู้สึกผิดตัวมาแต่แล้ว ความรุดหน้าของนางจึงแถลงไกลดุจม้าพริกาน
มิติหงเมิ่งกว้างใหญ่ไร้ขจร ทั้งสามคนพ้องพักอยู่ในนี้ก็ไม่รู้สึกอิดหนอง
หลินเป่ยเฉินสร้างเรือนเล็กประณีตอีกสามหลังริมหุบเขา หลังหนึ่งมอบให้มู้จิ้นเยว่ อีกหลังให้หลี่ชิงเฉิง อีกหลังเก็บไว้เป็นที่ปิดประตูบำเพ็ญของนางเอง