“ตัวเฒ่าชรา เจ้ารนหาที่ตาย!”
ดวงตามู้จิ้นเยว่แวววาบด้วยแสงเย็นเยียบ แทบจะพร้อมเพรียงกับมู่หรงอวิ๋นไหที่ปล่อยฝ่ามือออกไปทันที ยกมือเบิกฝ่ามือรับเข้าอย่างไม่ไยดี!
“ปัง!”
พลังสองสายยอกย้อนกันในอากาศอย่างรุนแรง ระเบิดเสียงดังกึกก้องสะเทือนฟ้า
พลังวิญญาณบริสุทธิ์เกรี้ยวกราดเช่นน้ำท่วมฝ่าเขื่อนแตก พัดโชกกระแสลมอันบ้าคลั่ง จนฉลองอาภรณ์ของผู้คนรอบข้างเกรี้ยวกราดเป็นระลอก
ทั้งสองถอยหลังไปราว 7-8 ฉาง ก้อนหินสีเขียวเบื้องล่างแตกร้าวในพริบตา จึงเพิ่งจะรักษาท่าทีไว้ได้
ใบหน้ามู่หรงอวิ๋นไหบูดบึ้งเข้มดั่งหมึก แววตาสะท้อนความตกใจและความไม่อาจเชื่อสายเดียวกัน
โดยปกติเขาคิดว่าระดับขั้นของมู้จิ้นเยว่คงไม่เกินขั้นถามมายาชั้นสอง ปรากฏว่านางทะลุถึงชั้นสี่เสียแล้ว ยิ่งกว่านั้นพลังฝ่ามือเมื่อครู่นั้น กลับไม่ด้อยไปกว่าเขาผู้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นถามมายาชั้นห้าแม้แต่น้อย!
“ผู้อาวุโสผู้สูงศักดิ์ เจ้าชราภาพลงแล้ว”
มู้จิ้นเยว่ยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง เส้นผมยาวพลิ้วไหวตามแรงปราณที่เพิ่งปะทุ คู่ตามองมู่หรงอวิ๋นไหอย่างเย็นชา เสียงไพเราะหนาวเยียบดั่งน้ำแข็ง “เรื่องของสำนัก ยังไงก็ไม่ควรให้เจ้าเป็นห่วงเป็นใยนักหรอก มิฉะนั้น อย่าโทษว่าสมุหาจักราผู้นี้ไร้มารยาท”
“ท้าทีอยากจะเห็นสักหน่อยว่าเจ้าจะไร้มารยาทกันได้เพียงใด!” มู่หรงอวิ๋นไหถูกท่าทีของนางยั่วโทสะ อับอายจนกลายเป็นความเดือดดาล พลังวิญญาณรอบกายเดือดพล่านราวคลื่นมหาสมุทร ฉลองอาภรณ์พลิ้วไหวโดยไม่มีลม ยกมือขึ้นเบิกฝ่ามือประหัตประหารมู้จิ้นเยว่อีกครั้ง!
คราวนี้เขาไม่เหลือเลยแม้แต่ความปรานี เงื้อมฝ่ามืออันทรงพลังหลอมรวมเป็นคลื่นปราณที่ตาเปล่ามองเห็นได้ นำพาความกดดันอันยับยั้งมิได้ กดทับลงมาราวฟ้าแหลกลาญ!
“รนหาที่ตาย!”
น้ำเสียงมู้จิ้นเยว่เย็นเยียบถึงขีดสุด พลังที่ทรงอานุภาพยิ่งกว่าเดิมระเบิดออกจากทั่วทั้งร่าง