“หลิน.......เป่ย.......เฉิน!”
เสียงโกรธคำรามของไป่อวี่เฉินดังราวสายฟ้าผ่ากลางปฐพี แฝงพร้อมเจตจำนงสังหารที่บ้าคลั่ง ไล่ตามมาอย่างไม่หยุดยั้ง
“ไป่อวี่เฉิน เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ หวังว่าอย่าได้พบเจ้าอีกเลยในยามลำบาก”
หลินเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้นมองเป็นครั้งคราว มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ร่างกายกลายเป็นเงาสายธาร พุ่งทะยานหนีไปยังถิ่นไกลในทันที
“หยุดเสีย!”
ไป่อวี่เฉินไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง สายประมือกระบี่คมกริบถูกฟันออกไปทีละสาย แต่กลับเพียงตัดผ่านอากาศและต้นไม้อย่างไร้ผล
ความเร็วของหลินเป่ยเฉินช่างรวดเร็วเกินคาด แม้บาดเจ็บแต่วิชาเคลื่อนร่างยังคงว่องไวน่าสะพรึง เลาะลัดเลาะผ่านป่าลึกได้อย่างคล่องแคล่ว ดุจปลาไหลมันมือ ทุกคราวสำคัญล้วนหลบกระสุนประมือได้หวุดหวิด
ไล่ตามมาเสียเวลาเกือบเวลาธูปหนึ่ง ไป่อวี่เฉินจึงได้แต่หยุดฝีเท้า
นางยืนอยู่ริมหน้าผาสูง จ้องมองทิศทางที่หลินเป่ยเฉินหายลับไป อกกระเพื่อมแรง แววตาเป็นเปลวเพลิงแห่งความเดือดดาลและความไม่ยอมแพ้ที่ลุกโชนมิรู้ขอบเขต
“หลินเป่ยเฉิน.......!”
ไป่อวี่เฉินขบฟันเสียดแทง แต่ละคำราวกับสาวออกมาจากร่องฟัน แฝงความเกลียดชังที่หยั่งรากลึกถึงกระดูก
แท้จริงแล้ว นางยังหวังจะใช้การประลองใหญ่ครั้งนี้ให้อาจารย์เห็นถึงพรสวรรค์ที่แท้จริงของตน พิสูจน์ว่าตนคือศิษย์ผู้เลิศ พิสูจน์ว่ามีเพียงไป่อวี่เฉินเท่านั้นที่สมควรยืนเคียงข้างอาจารย์
แต่บัดนี้ ทุกสิ่งพังทลายหมดสิ้น!
อวิ๋นหวั่นชิง หลิ่วหงหวน ซูชิงไต้ เลิงหนิงชวง สี่นางกลับตกอยู่ในมือของหลินเป่ยเฉินเสียหมด
แม้มิใช่ความตายแท้จริง แต่นางไม่อาจขวางไว้ได้ ความพ่ายแพ้นี้คล้ายก้างปลาติดคอ
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่นางรับไม่ได้คือความแข็งแกร่งของหลินเป่ยเฉินกลับแกร่งกล้าถึงเพียงนี้ กระทั่งลงมือสังหารสามคนต่อหน้านาง
นางช่างเป็นถึงผู้บำเพ็ญขอบเขตสวรรค์ลี้ลับชั้นสองขั้นสุดยอด พลังรบจริงย่อมเทียบชิดผู้บำเพ็ญธรรมดาแห่งขอบเขตสวรรค์ลี้ลับชั้นสี่
ส่วนหลินเป่ยเฉิน แค่เป็นเพียงขั้นปฐพีลี้ลับชั้นห้า!