ขณะนั้นเอง เลิงหนิงชวงเอามือทาบแก้มที่ถูกฟาดจนบวม แล้วเดินมายืนตรงหน้ามู้จิ้นเยว่ด้วยสีหน้าเจ็บใจ
“อาจารย์!”
นางคุกเข่าลงพร้อมเสียงโคลงเคลง น้ำเสียงสั่นเครือ “ศิษย์น้องคนที่หกลงมือเกินไปจริง ๆ! นางลอบทำร้ายข้า! โปรดตัดสินให้ธิดาที่ถูกอุปถัมภ์ด้วยเถิด!”
“เจ้าพูดอะไรกับนางไว้?” มู้จิ้นเยว่เอ่ย สายตาคมเหมือนดาบ น้ำเสียงเย็นเยียบจนคนขนลุก
ร่างของเลิงหนิงชวงสั่นสะท้าน ดวงตาวาบด้วยความตื่นตระหนกเพียงแวบ แต่ก็ยังฝืนเอ่ยตอบ “อาจารย์ ธิดาที่ถูกอุปถัมภ์ไม่ได้พูดอะไรเลย นางลงมือใส่ข้ามาโดยไม่ได้บอกไม่ได้เตือน……”
“อาจารย์จะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งเดียว”
แววตาของมู้จิ้นเยว่ยิ่งเฉียบคม พลังวิญญาณอันทรงพลังแผ่ออกมาจากร่าง “เจ้าพูดกับนางว่าอะไรกันแน่? ถ้ากล้าแต่งเรื่องแม้แต่ครึ่งประโยค อย่าโทษว่าอาจารย์ ไร้ซึ่งความเมตตา”
เลิงหนิงชวงรู้สึกหายใจติดขัด ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษในพริบตา รีบเอ่ยขึ้น “ธิดาที่ถูกอุปถัมภ์……ธิดาที่ถูกอุปถัมภ์เพียงได้เสนอว่า”
น้ำเสียงของนางเบาจนแทบไม่เป็นคำ “เสนอว่าขอให้นางตายในมือของศิษย์น้องอวี่เฉิน เพื่อกันไม่ให้คะแนนถูกแย่งไป แต่นางกลับลงมือใส่ข้าโดยพลัน……”
“คนไร้ค่าเช่นนี้!”
แสงเย็นเยียบแวบในดวงตาของมู้จิ้นเยว่ “ด้วยฐานะอะไรของเจ้า ถึงกล้าให้นางสละชีวิตของตน?”
ยังไม่ทันคำพูดตก นางยกมือฟาดลงทันที!
“เพี๊ยะ……!”
เสียงเหวี่ยงหนังสนั่นกึกก้อง!
เลิงหนิงชวงถูกฟาดจนร่างพุ่งย้อนไปด้านหลัง กระเด็นลงพื้นอย่างแรงหนัก แก้มบวมแดงในทันที มุมปากซึมเลือดออกมาเป็นสายเดียว
“อาจารย์! ธิดาที่ถูกอุปถัมภ์ทำเพื่อสำนักจริง ๆ”
เลิงหนิงชวงเอามือทาบใบหน้า ฝืนพยุงตัวลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บใจ
“ถ้าเจ้าทำเพื่อสำนักจริง เจ้าต้องร่วมมือกับนางอย่างเต็มกำลัง ไม่ใช่บังคับให้นางต้องต้องสละชีวิต”