“เจ้าเด็กน้อยคนนี้ไม่ธรรมดา!”
ซ่งจิงหานขมวดคิ้วแน่น ใบหน้ามืดหม่นจนเหมือนหยาดน้ำจะหยดลงมา “ระดับขั้นของมันต่ำกว่าพวกเราอยู่หนึ่งชั้นเล็ก แต่พลังการต่อสู้กลับรุนแรงถึงเพียงนี้ เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่สามคนเราช่วยกัน คงมีคนล้มมือมันไปแล้ว”
“ดูท่าต่อจากนี้ต้องออกแรงกันเพิ่มขึ้นแล้ว” เจียงยานซือเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจสายน้ำ แต่สายตากลับแผดเผาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น “ไม่มีวันให้สำนักเมฆาเขียวมีโอกาสลุกขึ้นยืนได้อีก”
“วางใจเถิด กำลังคนของสำนักเมฆาเขียวเสียหายไปกว่าครึ่งแล้ว คะแนนก็ห่างกับพวกเรามากเหลือเกิน ไม่มีทางกลับมาย่ำท้องฟ้าได้” เย่อูวั๋งแววตาคลายตึงเครียดลงเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ระมัดระวังไว้ยังดีกว่า”
น้ำเสียงของเจียงยานซือกลับขุ่นขึ้นทันที “กำลังของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนบัดนี้กำลังกวาดล้างพวกเราสี่มหาอำนาจ ทุกคนระดับขั้นล้วนอยู่เหนือชั้นสามแห่งขั้นสวรรค์ลี้ลับ แถมยังมีเหล่าอัจฉริยะชั้นสี่อีกด้วย ถ้าพวกเราไม่ร่วมมือกัน ไม่มีแม้แต่พลังตอบโต้เลย จะถูกแตกพ่ายไปทีละกลุ่ม”
“ว่าได้เรื่องทั้งนั้น” ซ่งจิงหานพยักหน้าเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง “ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนคราวนี้ตั้งใจจะขยี้อำนาจสำนักตระกูลอย่างพวกเราจนขาด เราต้องเป็นเอกภาพเดียวกัน จึงจะยืนได้ถึงที่สุด”
ทั้งสามเอ่ยคุยกันไป ก้าวเดินฝ่าดงพงไปสู่ส่วนลึกของห้วงลับ พร้อมจ้องเฝ้ามอบหมายเค้าความเคลื่อนไหวรอบทิศอย่างเต็มสติ
แต่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่า ท่ามกลางเงามืดห่างออกไปหลายสิบจ้างด้านหลัง ร่างหนึ่งกำลังซุ่มซ่อนอยู่อย่างเงียบงันดุจปีศาจร้าย
หลินเป่ยเฉินกำลังคลุมเครือร่องรอยอากาศของตนเข้าสู่จุดสูงสุด ฝีเท้าเบาหวิวเหมือนแทบไร้เสียง ดั่งเสือเล็บยาวที่หลอมรวมเข้ากับห้วงมืด
ดวงตานั้นจับจ้องร่างสามเบื้องหน้าไม่กระพริบ แก้วตาเปล่งประกายเย็นเยียบ เหมือนงูพิษกำลังจ้องเหยื่อ