“ฉึก!”
แสงดาบพาดผ่าน รวดเร็วปานสายฟ้า!
ลำคอของเย่อูวั๋งถูกขาดขาดในพริบตา เลือดพุ่งกระเซ็นเปรอะเปื้อนชายเสื้อหน้าอกแดงชาด
เขาแหงนตาโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับชะตากรรมและความขมขื่น ร่างโยนสองครั้งแล้วล้มลงพื้นเสียงดังสนั่น
ชั่วขณะที่ร่างกระแทกพื้น กายของเขากลายเป็นประกายแสงระยิบระยับ สลายหายไปในห้วงมายา
ยามใกล้ตาย แววตาของเขายังคงหลงเหลือความตกตะลึงอย่างลึกซึ้ง
เขาไม่อาจเชื่อเลยว่า บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งหอกระบี่ไท่อี้อย่างตน ผู้บำเพ็ญถึงขั้นสวรรค์ลี้ลับชั้นสาม จะต้องตายอยู่ในมือของเด็กหนุ่มผู้เพียงขั้นปฐพีลี้ลับชั้นห้า!
กำจัดเย่อูวั๋งเสร็จ หลินเป่ยเฉินมิได้พักเว้นแม้แต่วินาที พลิกกายปลุกเปลี่ยนเป้าหมายไปยังซ่งจิงหานและเจียงยานซือทันที!
“มารเฒ่านั่น ไสหัวไปเสีย!”
ซ่งจิงหานหน้าเขียวคล้ำดังก้นหม้อ
เขาชักทวนรุมประชิดอย่างคลั่ง เพื่อขวางการถลาของหลินเป่ยเฉิน ทว่าทวนทุกทีถูกลบล้างอย่างง่ายดาย กลับถูกพลังดาบของอีกฝ่ายบีบให้ถอยร่อไปทีละก้าว บนร่างยังถูกเพิ่มแผลใหม่อีกนับนับ
เจียงยานซือก็หน้าซีดเผือด ยิ่งสู้ยิ่งตกใจในใจ
นางมิอาจเข้าใจว่า เด็กหนุ่มขั้นปฐพีลี้ลับชั้นห้าผู้นี้ จะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงไหน?
พลังวิญญาณของอีกฝ่ายชัดว่าต่ำกว่านาง แต่ความระเบิดของพลังและความเร็วกลับเหนือกว่าผู้เทียบชั้นเสียอีก วิชาดาบยังเหลือเกลื่อนจนคาดเดาไม่ได้ รับกันแทบไม่ทัน!
“วันนี้ข้าจะดูให้เป็นแน่ว่า มีผู้ใดจะช่วยพวกเจ้าไว้ได้!” หลินเป่ยเฉินมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ระบายวิชากระบี่เหนือเมฆออกมาเต็มกำลัง!
ดวงพริบตาเดียวนั้น แสงดาบแผ่ปกคลุมฟ้า เหลือเกลื่อนพลิกแพรวพราว ท่าทางต่อเนื่องไม่ขาดสาย ล้อมซ่งจิงหานและเจียงยานซือไว้จนมิชิดเผลอหลุด!
ทั้งสองถูกตีจนแตกพ่ายถอยร่อ แผลบนกายเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะ เลือดชุ่มเสื้อผ้า หายใจรี่ขึ้นเรื่อย ๆ