ช่วงนั้นเอง ในเงามืดของป่าลึกเบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่อ้วนกลมกลับโผล่ขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ
เป็นสตรีนางหนึ่ง เอวกล้ามชัน ไหล่กว้าง รูปร่างอ้วนใหญ่จนมองแทบไม่เห็นลำคอ เนื้อบนใบหน้ากระจุกตัวเป็นชั้น ๆ ดวงตาแฝงความเฉียบคมราวกับเหยี่ยวรุ้ง ริมฝีปากหนาเหลือบกลับออกเล็กน้อย โผล่ฟันหนูซี่งองุ้มเรียงไม่เป็นระเบียบ แค่ชำเลืองมองก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นตัวถึกที่ครุ่นคิดให้ปวดศีรษะ
แต่การแต่งกายของนางกลับขัดแย้งกับรูปโฉมดุดันนี้จนสนิท
อาภรณ์กระโปรงยาวลายงูใหญ่สีทองชายหาบพื้น ทั่วทั้งผืนปักด้วยเส้นทองเป็นลวดลายวิจิตร
ศิราภรณ์มุกและหยกปักเต็มเกศา เสียงกรุ๋งกริ๋งเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อหัวหมุนส่าย
คอห้อยสร้อยมุกเม็ดโตเท่ากำปั้น สิบนิ้วสวงแหวนเรียงรายประดับอัญมณีนานาสี ทั้งร่างเปล่งแสงทองอร่าม เหมือนภูเขาเครื่องเพชรที่เคลื่อนที่ได้
หลินเป่ยเฉินม้วนตัวงอตัวอยู่ก่อนแล้ว ตั้งใจอาศัยรัตติกาลและเงาไม้บังหน้า แอบเลียบเลียววกไปโจมตีอย่างไร้เสียง
แต่เพียงเข้าใกล้เป็นสิบจื่อ สตรีนั้นก็หันศีรษะมาควันทันที ดวงตาสามเหลี่ยมคือแสงเย็นเยียบสองประกาย ล็อกตำแหน่งของเขาได้แม่นยำ
“ใครอยู่ตรงนั้น!”
น้ำเสียงสตรีแหลมคมบาดหู แฝงความหยิ่งผยองของผู้อยู่เหนือผู้คนมาช้านาน เหมือนเกิดมาก็สูงส่งกว่าชาวโลกโดยกำเนิด
หัวใจหลินเป่ยเฉินตึงตัวขึ้นทันที รู้ดีว่าวิชาบังตนนั้นหลอกองค์หญิงนางนี้ไม่ได้ จึงหยุดซ่อนเร้นเสียที ยืนขึ้นจากเงามืดแล้วก้าวออกมาอย่างไม่ปิดบัง
วินาทีที่สายตาทั้งสองปะทะกัน สตรีนางนั้นเผลอชะงัก จากนั้นสายตาก็ตกลงที่ตัวเลขคะแนนที่ลอยอยู่เหนือเศียรหลินเป่ยเฉิน
สี่พันแปดร้อยสามสิบสองคะแนน ทรงอยู่อันดับหนึ่งของบันไดเมื่อเทียบกับคนอื่น
ดวงตาของนางเบิกโพลงเท่ากะระตะในทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “หนูน้อย เจ้าไปสะสมคะแนนได้มหาศาลแบบนี้มาจากไหน”
นี่มันช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินฟังจริง ๆ
ผู้บำเพ็ญชั้นปฐพีลี้ลับชั้นห้า กลับเก็บสะสมได้ใกล้ห้าพันคะแนน!