“ศิษย์น้องหลิน ข้ามารบกวนเจ้าหรือไม่?”
น้ำเสียงของหลี่ชิงเฉิงอ่อนโยน ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบา
“ศิษย์พี่หลี่?” หลินเป่ยเฉินประหลาดใจเล็กน้อย “มีธุระอันใดหรือ?”
หลี่ชิงเฉิงเม้มริมฝีปาก ดวงตาฉายแววเขินอาย ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “ข้าเพิ่งมาถึงนครหลวง ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่นัก อยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย เจ้าไปเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?”
นางเงยหน้ามองหลินเป่ยเฉิน ดวงตาคู่งามเปี่ยมด้วยความคาดหวัง ทั้งยังแฝงความประหม่าอยู่เล็กน้อยอย่างยากสังเกต
หลินเป่ยเฉินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มพลางพยักหน้า “ไม่มีปัญหา พอดีข้าก็อยากออกไปเดินเล่น ชมทิวทัศน์ของนครหลวงเช่นกัน”
“ดีเหลือเกิน เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด!” เมื่อได้ยินคำตอบของเขา รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่ชิงเฉิงก็สดใสขึ้นทันใด ดวงตาฉายแววยินดี
หลินเป่ยเฉินยิ้ม ก่อนปิดประตูห้องตามสบาย แล้วเดินออกไปเคียงข้างนาง
เมืองเป่ยเสวียนในฐานะเมืองหลวงของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน เป็นหนึ่งในมหานครที่รุ่งเรืองที่สุดของดินแดนเหนือ
ที่นี่มีพ่อค้า ผู้บำเพ็ญ และผู้บำเพ็ญอิสระจากทั่วทุกสารทิศมารวมตัวกัน ผู้คนจากหลากหลายสำนักปะปนกัน แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ถนนหนทางกว้างขวางและทอดตรง สองข้างทางเรียงรายด้วยร้านรวง ทั้งร้านขายโอสถวิญญาณและสมุนไพร ร้านขายของวิเศษระดับวิญญาณและเครื่องรางพลัง ร้านรับซื้อวัตถุดิบจากสัตว์ปีศาจ ตลอดจนโรงสุราและโรงเตี๊ยมที่ให้บริการอาหารและที่พัก ล้วนมีครบครัน คึกคักยิ่งนัก
แม้จักรวรรดิหานเยว่จะมีผู้ฝึกตนอยู่บ้าง แต่กล่าวโดยรวมแล้วก็ยังเป็นโลกของปุถุชน หลายคนไม่มีระดับขั้นด้วยซ้ำ
ทว่าเมืองหลวงเป่ยเสวียนกลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ที่นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญอย่างแท้จริง แม้แต่เสี่ยวเอ้อร์ในร้านทั่วไปก็ยังมีระดับขั้นหลอมปราณขั้นสูงสุด
หลินเป่ยเฉินกับหลี่ชิงเฉิงเดินอยู่บนถนน ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย