"กล้าพูดว่าไม่รู้ไม่เห็นด้วยหรือ!"
จี้จ้านเทียนหัวเราะเยาะเสียงเย็นชา แววตาคมกริบดังอินทรี "เมื่อสมุหาจักรามู้ยังเด็ดเดี่ยวขัดขวางเช่นนี้ ก็อย่าโทษเจ้าอ๋องที่ไร้ความปรานี!"
นางโบกมือใหญ่ เสียงดังราวสายฟ้าผ่า "มาทั้งหมด! จับกุมคนของสำนักเมฆาเขียวให้หมดสิ้น รอฟังบทลงโทษจากฝ่าบาท!"
"รับทราบ!"
กองทหารรักษานครรับอาสาพร้อมกัน แล้วไหลบ่าเข้าประชิดพวกสำนักเมฆาเขียวราวคลื่นมหาสมุทร
บนตึกสูงไกลออกไป ร่างสามยืนพิงเกรนมองความโกลาหลด้านล่างได้เต็มตา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
"สำนักเมฆาเขียวนับว่าพังยับเสียแล้ว"
ฉีเหวินหลงลูบเคราช้า ๆ แววตาเปล่งประกายภูมิใจ น้ำเสียงไม่ปิดบังความชื่นชมยินดีเมื่อเห็นผู้อื่นเดือดร้อนเลยแม้แต่น้อย
"ก็ใช่นะสิ"
หลิงชางลานมุมปากยกขึ้น เผยรอยยิ้มโหดเหี้ยม "แต่เดิมยังวางแผนจะลงมือระหว่างเดินทางกลับ ไม่คิดว่าพวกมันจะก่อบาปยักษ์เสียเองก่อน แท้จริงสวรรค์ช่วยเจ้าอ๋อง"
ล่าโชวชุ่ยหัวเราะเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเพลิดเพลิน "ดูท่าพวกเราต้องปรับแผนใหม่ก่อนเวลา ว่าจะแบ่งกันดินแดนและทรัพยากรของสำนักเมฆาเขียวอย่างไร"
"ย่อมเป็นเช่นนั้น" ฉีเหวินหลงพยักหน้า สายตาหันไปยังสมรภูมิไกล ๆ "แต่ในตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุด คือช่วยราชวงศ์รัดแหให้แน่นขึ้น ห้ามปล่อยให้คนของสำนักเมฆาเขียวหนีไปได้เด็ดขาด"
คำยังไม่ทันขาด ร่างนางก็พุ่งออกไปเร็วดังลูกศรค้นคม มุ่งตรงเข้าสู่ฝูงชน
ล่าโชวชุ่ยกับหลิงชางลานยอมไม่น้อยหน้า สองคนโอบล้อมจากซ้ายขวา ทั้งสามเฉกดังเหยี่ยวที่โฉบเข้าหา ในหนึ่งบริบูรณ์ปิดกั้นทางหนีทุกเส้นทางของคนสำนักเมฆาเขียวอย่างสิ้นซาก
"พลังสูงสุด ฝ่าวงล้อม!"
มู้จิ้นเยว่ตะโกนเสียงหวานคม กระบี่ในมือสู่ปะทันออกจากฝัก ระลอกกระบี่เฉียบขาดพร้อมเสียงแหวกอากาศกวาดออกไป!
ตราบที่แสงกระบี่ผ่าน ทหารรักษานครนับสิบส่งเสียงร้องกรีดร้องร่วงหล่นไปข้างหลัง โลหิตกระจายเต็มที่ ปะทะเข้ากับฝูงชนข้างหลัง ฉีกช่องว่างออกเป็นแนวในชั่ววูบ