ราตรียามดึกมืดสนิทดั่งหมึกหลั่ง ณ ตำหนักองค์หญิงสิบเก้า
แสงจันทร์ถูกเมฆหนาบังกลืน ตำหนักทั้งแห่งจมอยู่ในความเงียบงันอันเป็นปริศนา
ภายในหอคำหรูหรางดงามหลังหนึ่ง เปลวเทียนสั่นไหว ส่องประกายเลือดจาง ๆ ที่ทาบอยู่บนผนัง
ศพอ้วนกลมร่างหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น เลือดไหลซึมออกจากรอยแผลนับไม่ถ้วน ก่อรูปเป็นอ่างเลือดน่าสยดสยอง
ไป่อวี่เฉินกำดาบคมจุ่มเลือดไว้ในมือ ยืนอยู่ข้างศพด้วยแววตาบิดเบี้ยว พร้อมกับลงมือฟันเจาะร่างที่เละเทะไม่เหลือสภาพมนุษย์อย่างคลั่งไคล้
“หญิงต่ำต้อย! นี่คือบทสำเร็จของเจ้าที่กล้ามายั่วโมโหข้า!”
เสียงของไป่อวี่เฉินแหบพร่าและคลั่ง กลบกลืนด้วยความเด็ดเดี่ยวแบบถล่มทลายทุกอย่างให้จบกัน
ทุกคราที่ดาบฟันลง หมอกเลือดร้อนกลิ้งกระเด็นมาเปื้อนทั้งตัว แต่เขากลับราวกับไม่รู้สึกสิ่งใด กลับเต็มเปี่ยมด้วยความสุขร้ายแปลกประหลาด
ใบหน้าที่เคยงดงามหล่อเลอะในตอนนี้ บิดเบี้ยวราวกับสิ่งร้ายกาจที่ไต่คลานออกมาจากนรกขุมลึก
ความอัปยศ ความโกรธ และความแค้นที่สะสมมานานหลายวัน เป็นดั่งน้ำท่วมที่เขื่อนพังทลาย ทุกหยดล้นหลั่งออกมาในเพี้ยนนี้
ราตรีที่ถูกร่างอ้วนกลมนั้นบดขยี้ ชั่วขณะที่ต่อสู้ดิ้นรนอยู่ในความสิ้นหวัง ทรมานจนเป็นต่อตายยิ่งกว่า — ทุกอย่างมาถึงจุดจบในวินาทีที่คมดาบปลงปราบลง
ไป่อวี่เฉินหอบหายใจ อกยกโป่งตุบเป็นจังหวะ มองศพชำรุดเต็มไปด้วยเลือดเนื้ออยู่ที่พื้น มุมปากเลิกลายเป็นรอยยิ้มบิดเบี้ยว
เขาก้มตัวลง ดึงแหวนมิติออกจากนิ้วของจี้เหมยอวิ๋นอย่างหยาบกระด้าง
แล้วรีบถอดโค้ตนอกเปื้อนเลือดทิ้ง เปลี่ยนเป็นฉลององค์ใหม่สะอาดสะอ้าน สูดลมหายใจลึก ๆ ข่มสำราญในกายที่คุกรุ่น แล้วผลักประตูออกไป
ไป่อวี่เฉินให้เข่าสั่นระริก แต่งท่าทีเหมือนเพิ่งถูกข่มเหลือข่มล่า ทั้งร่างเหมือนจะวิงเวียนสิ้นสุริยะ